Acclimatiseren in een chaotische stad
>> dinsdag 23 maart 2010
Vrijdagochtend stonden we met kleine, rode oogjes op schiphol. Nee, nog niet van verdriet
maar van vermoeidheid. Ons vliegtuig vertrok om 8 uur om ons naar het warme Brazilië te brengen. Na veel gezwaai en oponthoud bij de douane (kristels waaier werd aangezien voor een levensgevaarlijk voorwerp), vertrok ons vliegtuig. Helaas hadden we geen ge-upgrade model (alias 2 schommelende televisies voor 100 mensen en 6 schreeuwende baby's naast, voor, achter en bijna op ons) was het een behoorlijk vermoeiende en lange trip.
Eenmaal aangekomen in Sao Paulo wachtten een ongeduldige Braziliaan ons op. Helaas voor hem moest hij nog even wachten, want Nicole haar bagage was in Madrid een siesta aan het houden. Nadat dit akkefietje was opgelost, gingen 4 meiden met 3 backpacks en 1 braziliaan in een kleine Opel Corsa de gevaarlijke wegen van Sao Paulo ontdekken. Bellen, flirten met Kristel, wisselen van weghelft zonder spiegels, koekjes aanbieden die te zoet voor woorden zijn en een nieuwe cd opzetten, kan hier allemaal tijdens het autorijden.
Het hostel waarin we verblijven is heel gezellig met een lekker ontbijtje elke ochtend. Een arme jongen is helaas gezegend met 4 kletsende, drukke meiden op de slaapkamer.
Het weekend hebben we gevuld met het ontdekken van Sao Paulo. Het is nog enormer en drukker dan we dachten. De A10 om 8 uur 's ochtends is er niets bij.
En nee, 10 centimeter op de kaart is niet te lopen in 20 minuten. Zelfs onze Birckenstocks konden ons niet behoeden voor pijnlijke voeten aan het eind van de dag.
Zondag hebben we lekker in het het grote park van Sao Paulo gelegen, genaamd Ibirapuera, en zijn we naar Mercado Municipal, een grote markt vol met etenswaren, geweest.
Het is hier enorm warm (tussen de 25 en 30 graden) met af en toe een fikse regenbui. Dit was de weerupdate. Oetmorn!!
Maandag zijn we naar de faculdade odontologia van de universiteit van Sao Paolo geweest. Hier hebben we rondgekeken op de kliniek, waar ze patiënten behandelen. De basis komt redelijk overeen met de behandelwijze in Nederland, maar toch is het een compleet andere sfeer. Ook behandelen ze kinderen vaak met een wortelkanaalbehandeling in melkkiezen, zodat de kies zo lang mogelijk behouden kan blijven. Dit vinden ze erg belangrijk, mede omdat maar een klein deel van de bevolking geld heeft om naar de orthodontist te gaan.
's Middags hebben we onze eerste patiëntjes behandeld. Het zweet, letterlijk en figuurlijk, stond ons een beetje in de handen. Het was een hele klus om met ons gebrekkige Portugees te communiceren met de kids. Na 10x 'goed zo' te hebben gezegd, waren we door ons Portugese vocabulaire heen.
Met handen, voeten en gezichten weten we ons staande te houden op zowel de universiteit als in het hostel.
Het avondeten van de afgelopen 3 dagen bestonden uit bonen, rijst, vlees en bonen. En zelfs het middageten kan bestaan uit bonen, rijst, vlees en bonen. Kun je raden wat er morgen op het menu staat? Wel een voordeel, na de 12-uur durende vlucht was er geen sprake van obstipatie.
Andere toiletissues zijn wel aanwezig. Het is bijvoorbeeld erg lastig om je wc-papier niet in de wc te mogen gooien. Dit is dan ook al heel vaak mislukt. Hierbij excuses aan de rioolwerkers in Sao Paolo. En wat we ook hebben geleerd: komt er een fikse regenbui aan, kies een boom met veel takken en bladeren en niet een miezerig twijgje. Dit zal geen weerstand bieden tegen de dikke spetters.
Zoals je kunt lezen, zijn we al aardig ingeburgerd in Sao Paolo. Nog even en we zijn ware Paulistas. Foto's komen later...
Beijos Kristel en Marieke
