Byebye Barueri!

>> dinsdag 20 april 2010

Dinsdag was onze laatste behandeldag in Barueri. Vrijdag vertrekken we naar Santa Maria en laten we Nicole en Malou achter in Barueri.

Beide projecten loopt nu best aardig. We hebben de eerste weken wat achterstand opgelopen, maar zijn dat nu aardig aan het bijwerken. We hebben dinsdag samen 20 kinderen behandeld!
Ons project, het leggen van sealants, had wat opstartproblemen. Dit is een nieuw project, maar dit was nog niet helemaal goed doorgekomen. Hierdoor waren er niet genoeg kinderen geselecteerd en sommige waren nog te jong om grote-mensen-kiezen te hebben. Daardoor zijn we begonnen met het project van Malou en Nicole (ART-vullingen maken) en zijn we iets later gestart met de sealants.
Ook zijn er andere moeilijkheden in Brazilie waar we tegen aan lopen. Soms werken de scholen niet zo goed mee door vertraging met de autorisatiepapieren. We moeten toestemming hebben van de ouders om te behandelen en de scholen moeten deze aan hun geven. En het is ook niet gek als kinderen niet op school zijn, vooral op maandag en vrijdag. Dan hebben de ouders of kinderen een langer weekend genomen. Dat is hier heel normaal..

Nu moeten Malou en Nicole proberen beide projecten af te maken. We zijn benieuwd of het gaat lukken. We hebben nu 55 kinderen behandeld met sealants en 120 kinderen met vullingen van de 250.
Onze begeleiders en tolken hebben we dinsdag getrakteerd op een zelfgebakken appeltaart, die erg in de smaak viel. We kregen van Regiane en Christiane (onze begeleiders) wat Braziliaanse souveniertjes als afscheidcadeautjes. Verder hebben we flink met hun geknuffeld en gezoend, ook met Jose, oftewel onze motorista en Rebecca!

Afgelopen weekend zijn we voor de tweede keer naar een sambaclub gegaan in Sao Paulo met Tayla. Tayla hebben we leren kennen via onze huiseigenaresse Chula. Dit was erg gezellig en we hebben onze samba-technieken weer wat kunnen bijschaven.
Zaterdag heeft Chula ons meegenomen naar Sao Paulo voor een waar shoppingavontuur. En niet alleen het shoppen, maar ook het rijden erheen is een groot avontuur. Als je de weg niet weet naar het centrum van Sao Paulo is het geen probleem om 50km/h op de snelweg te rijden en goed de borden in je op te nemen, op het verdrijvingsvlak stil te staan en nadenken welke baan je moet hebben en op de vluchtstrook naast een auto met pech te staan en vragen of zij de weg weten.
Verder kunnen de Brazilianen shoppen tot ze er bij neervallen. Ze hebben winkels met heel veel frutsels, hebbedingetjes en neppe sieraden, die ze allemaal maar wat graag kopen. Aangezien we maar 4 uur hadden geslapen, moesten we shopmaniac Chula na niet al te lange tijd stoppen om wat te eten en te drinken. Helaas kwam het eten en drinken te laat om een zonnesteek te voorkomen..

Zondag zijn we naar het strand in Guaruja geweest, dat dichtbij Sao Paulo ligt. Dit was een heel mooi strand en een leuk stadje. Helaas heeft de industriele revolutie ook hier toegeslagen en hebben ze torenhoge flats voor de zon gezet. Van een bruin kleurtje was dus niet echt sprake. Voordeel: ook niet teruggekeerd als kreeften!

Vrijdag vliegen we richting Porto Alegre. In deze havenstad in het zuiden van Brazilie zullen we een dag doorbrengen, voordat we met de bus naar Santa Maria gaan. Er is ons vaak verteld door de Brazilianen dat het in het zuiden heel koud kan worden. We zijn benieuwd wat zij heel koud vinden...
Tot in Santa Maria!

Read more...

De Braziliaan........

>> dinsdag 13 april 2010

Onze kijk op het leven van "de Braziliaan" (na 3 weken in Brasil).
De braziliaan:

*drinkt mierzoete koffie
Overal waar wij komen krijgen we mini plastic bekertjes koffie uit een thermosfles aangelengd met minimaal een half flesje zoetvloeistof. Argh. Bijna niet weg te krijgen dus.

*neemt de lunchpauze erg serieus
Minimaal 1,5 uur heeft de Braziliaan nodig om eens uitgebreid te koken en te chillen. Om 4 uur in de middag daarentegen moeten we zeker klaar zijn, want anders is er niemand meer aanwezig in de ziekenhuizen om onze instrumenten te steriliseren.

*houdt van Samba
Maar durven het allemaal niet aan ons voor te doen. Stiekem swingt iedereen op zijn eigen manier en kunnen maar enkelen werkelijk samba-dansen.

*eet 's middags bonen of pasteitjes
En vindt ons hilarisch als we vertellen 's middags nog steeds brood te eten en elke avond zélf te koken. De Braziliaan is nogal lui wat koken betreft. Zodra het weekend is worden er alleen maar pizza's en hamburgers gegeten.

*rijdt VW met geblindeerde ramen
Volkswagen is hier oppermachtig. In Brazilie zijn de VW mini-vans (surferbusjes) niet uit het straatbeeld weg te denken. Ook de kever leeft hier gewoon voort. In alle kleuren, net als de VW Variant. De busjes zijn overigens wel bijna allemaal wit. De Braziliaan blindeert zijn ramen. Uit veiligheidsoogpunt of als bescherming tegen de hitte en de felle zon? Wij zijn er nog niet uit...

*shopt massaal op zaterdag en gaat op zondag naar de mall
En slaat daar maandelijks in bij Carrefour. Twee winkelwagens zijn nodig. Eén voor het groente en fruit en éen voor de rest.

*heeft geen haast als zij/hij achter de kassa werkt
Lees: wij altijd in de verkeerde rij> bonnetjes op, geld tellen, haar niet goed, een klant met creditcards die niet werken, of er lijkt simpelweg geen einde aan te komen..

*draagt naveltruitjes en geen bh
Ongeacht de leeftijd

*spreekt op hoog tempo (binnensmonds) Portugees
Ookal hebben wij al 3 keer gezegd geen Portugees te spreken, het komt niet in de Braziliaan op iets langzamer te praten en duidelijk te articuleren.

*is erg vriendelijk, gezellig en heel geinteresseerd

Read more...

Het project begint...

>> dinsdag 6 april 2010

Hallo iedereen,

het heeft even geduurd, maar we zijn weer terug! Even een kleine sprong terug in de tijd. Vorige week zondag zijn we vanuit Sao Paulo vertrokken naar Barueri, onze woonplaats voor de komende 4 weken. Ons laatste weekend hebben we geprobeerd in stijl te vieren met 2 caipirinha´s per persoon. Dit was helaas niet zo´n goed idee, lees: tollend in ons bed en onze kamergenoot (aka Puk) had ook een lollige avond.

Er was voor ons een appartement geregeld in een mooie buurt. Grappig dat je dan meteen je Nederlandse referentiekader erbij haalt. Tot onze verbazing kwam de taxi plotseling tot stilstand in de voor ons nog steeds ´slechte´ buurt. ´Sua casa!!´ zei meneer taxichauffeur.
Achteraf gezien is de buurt erg mooi en erg dichtbij het centrum van het stadje. Ons appartement (jaja) is echt FANTASTISCH! Een heuse buitenkeuken met eettafel, 2 slaapkamers met 100 kasten en een geweldige badkamer om uren onder de douche te staan. Nee, wij zijn niet ontevreden!

Maandagochtend begon ons project. Zoals eerder dachten we dat we vandaag nog een introductie-dagje zouden hebben, maar net zoals op USP, werden er meteen kinderen voor onze neus gezet. De spullen waren nog niet uitgepakt en we stonden er nog een beetje onwennig bij. Zeker omdat het niveau Engels hier erg laag is en ons niveau Portugees ook nog niet echt je-van-het is.
We staan elke dag om half 7 op (jaiks!). Elke ochtend kost het weer wat moeite om uit onze coma te ontwaken, terwijl we verder als oma´s leven (lees: om 11 uur een kopje thee en daarna met een goed boek naar bed). We houden het nog steeds op de jetlag en de drukkende warmte.
Terwijl we de eerste dagen berg op en berg af naar het meetingpoint moesten lopen om te vertrekken naar de scholen, worden we nu elke dag opgehaald door de VW-minivan. Onze begeleiders vonden namelijk dat we er steeds zo moe uit zagen. Dit vonden wij zelf heel grappig en heeft uiteindelijk ons ook nog iets opgeleverd.

Na 3 werkdagen hadden we een lang weekend vrij door Pasen. Dus vonden we het wel tijd voor een ´vakantie´. Onze bestemming: Paraty (google en wees jaloers).
Hier hebben we enorm genoten van een 3-verdieping-stapelbed, de nodige verbrandingen, shop-plezier en mooie stranden.
We zijn ook een dag op een rondvaartboot geweest die ons naar nog mooiere stranden en snorkelplaatsen zou brengen. Snorkelen?? Dat laten we ons geen twee keer zeggen. Meteen 2 snorkels gehuurd. The wild life in de zee viel nogal tegen, dus wij gingen in het water poseren voor foto´s. Het plaatje: Kristel met snorkel op haar hoofd en Marieke in het water; spartelend, lachend, poserend. In één woord: hilarisch! Tot de fatale botsing. Kristel: ´MIJN SNORKEL, MIJN GERIEF!´ Nicole (nog op de boot): ´Daar, tussen jullie in!!´ Maar het was te laat. De snorkel zonk te snel en Kristels duikvermogen was te laag. Zie foto´s voor het moment supreme.

Deze week zijn we weer gewoon verder gegaan met ons project. Alles verloopt goed en de kinderen zijn heel lief. Sommige kindjes denken dat we uit China komen en vandaag kwamen we volgens een zelfs uit Japan. Niet alleen de kinderen vinden ons heel speciaal, op elke school volgt een volledige fotoshoot met de directrices, leraressen, begeleiders, paashazen, schoonmakers en de 4 beroemde Holandeses.
Dus wij vermaken ons prima!

Beijos Kristel en Marieke
ps de bonen zijn al een week niet meer op ons bord te vinden!!

Read more...

  © Blogger templates Palm by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP