Santa Maria part dois

We hebben het zwaar in Santa Maria. Met rode neuzen en ijskoude voeten zitten wij achter de computer. Het regent al 2 dagen en de temperatuur is gezakt naar een schamele 15 graden. Nu horen wij jullie al denken: ´hier is het pas echt belachelijk koud´. Mis...wij hebben geen warme kleren mee..
Gelukkig hebben we een extra kledingkast hier, bedankt Sara! Maar een warm lichtpuntje: volgende week in mini-bikini in RIIIOOOO!

Het project liep de eerste 2 weken heel voorspoedig. We behandelden bijna elke dag ongeveer 20 kinderen en we waren overtuigd dat we de 250 gingen halen. Helaas was er vorige week een dipje. Kinderen waren niet op school, scholen hadden niet op ons gerekend of er was geen begeleiding vanuit de uni. Hierdoor zijn we eind vorige week geëindigd met 150 kinderen.
Deze week hebben we maar 3,5 dag behandeltijd over. Dus we moeten nog een flinke eindsprint trekken. Vandaag hadden we een belangrijke gebeurtenis: onze jubileum, 100 kinderen per persoon behandeld met sealants (felicitaties zijn welkom..)

Een behandeldag gaat als volgt. Wij staan om half 9 buiten te wachten op de degene die ons komt ophalen. Dit is elke dag weer een verrassing. Blundertje: een keer naar een auto gelopen die toeterde. Wij stonden op het punt om in te stappen, blijkt het de buurman te zijn die ons gedag zegt.
Eenmaal op de school aangekomen, doet de medestudent het woord. Kristel en Marieke: glimlachen en zeggen Ta, si of Tudo bom! Daarna wordt een kamertje voor ons gezocht. Dit kan verschillen in een luxe docentenkamer of een aftands-scheikunde-lokaal waar een kapotte tl-buis op de grond ligt en het ruikt of er nog ergens een dode kikker ligt.
Terwijl wij de spullen uitpakken, worden er 3 kinderen alvast naar binnen geschoven. Zodra we eenmaal begonnen zijn, zijn Team K&M een geoliede machine. Tien kinderen in 2,5 uur, daar draaien we onze hand niet meer voor om. Hopelijk kunnen jullie nu een kleine voorstelling maken van onze dagelijkse routine.

Uiteraard gaan we tijdens de lunch naar een kilo-restaurant. Hier is een speciale techniek voor nodig: pak wat je lekker vind, maar probeer niet te zware dingen te pakken. Heb je een aardappel op je bord, dan liever niet ook nog pasta erbij.. Je eten wordt gewogen en per gram betaal je een bedrag. Meestal komt het neer op 4 euro. We eten als ware Brazilianen tussen de middag warm in ons favoriete kilo-restaurant, genaamd ´Di Napoli`. Dit is een Italiaans restaurant (NOT), maar wel erg lekker!

Afgelopen weekend hebben we Absinto weer onveilig gemaakt. Jawel, vrijdag én zaterdag. Zaterdag was 80´s Party, maar niet echt veel 80´s muziek gehoord. We wilden wat voorbeelden noemen, maar we weten geen een nummer meer.. Kennelijk te veel gedronken en te hard gedanst (Kristel en Marieke verlaten als allerlaatste de dansvloer met pijnlijke voeten).
Aanstaande donderdag vieren we ons afscheidsfeestje in Pingu. Een bar naast de faculteit. Docenten zijn ook uitgenodigd, want dat is hier heel normaal. Studenten en docenten wisselen telefoonnummers uit, smsen elkaar, gaan samen wat drinken en omhelzen en kussen als ze elkaar tegenkomen. Hier moesten we even aan wennen, die amicaliteit.

Dit is onze laatste week in Santa Maria. Vrijdag vertrekken we naar Porto Alegre om daar samen met Sara 1,5 dagje door te brengen. Zij gaat ons dan het ´echte´ PA laten zien, want volgens haar hebben we dat nog niet gezien. Zijn benieuwd..
Zondag vertrekt ons vliegtuig naar Rio, hopelijk met ons erin. Eindelijk: zon, zee, zand.....en zakkenrollers. RRRRIIIIIIOOOOOOO!!!

Read more...

Santa Maria Part One

Hoihoi allemaal,

de ´gurias´ zijn weer terug. Het is zwaar hier in Santa Maria. We werken elke dag van half 9 tot half 6 en we worden vervolgens de hele avond op sleeptouw genomen door studenten. Het is moeilijk om even tandpasta te kopen of te pinnen. Het klinkt misschien gek, maar het is echt waar. Kortom, wij hebben ´the time of our life´ !!

Churrasco eten is een ware traditie in het zuiden van Brazilië. Kilo´s vlees worden aan spiezen geregen om daarna boven het vuur te braden. Hele koeien, varkens en lammetjes worden geroosterd en gegeten. Vorige week drie bbq´s gehad in één week. We waren serieus aan het overwegen om daarna NOOIT meer een stuk vlees te eten (volgende dag een broodje ham gehad :)) De echte traditionele churrasco kregen we bij de vader van Sara. Hij woont op een boerderij en is een echte gaucho (zie foto´s). Compleet met cowboylaarzen + hoed en bombaixa. Hij heeft rijstplantages en enorm veel land met dieren.
Er werd een heel lam voor ons gebraden en zoals een echte boerenfamilie betaamt werd er gegeten alsof er geen morgen bestond. Het vlees was zo zout, dat onze tongen er pijn van deden (en onze dorst de volgende dag onlesbaar was). Elke keer als je bijna op het einde was van je stukje vlees, werd er weer een nieuw stuk op je bord gelegd, oef. Kristel had het behoorlijk zwaar.
En vlees mag niet weggegooid worden, dus werden onze botjes afgeknaagd door Papa Gaucho (wij hadden nog 0,001 gram vlees op het botje laten zitten..). We hebben wel één dagje mogen genieten van het plattelandsleven en het was daar echt supermooi.

Eindelijk was het vorige week woensdag zover. De Amalgaam-cursus, made possible by Professor Susim. Om 8(!!) uur werden we verwacht op de uni. Eerst werden we gehesen in een ieniemienee jas (geleend van Renatinha, verkleinwoord van Renata). Jas kon helaas rond de heupen niet dicht (zie foto´s). Daarna werden we in razend tempo in de kliniek rondgeleid om daarna snel naar het laboratorium te gaan. En daar stond Bob al klaar met een aantal geboorde gaatjes in zijn ´mond´. Met amalgaam werken is heel anders, maar niet enorm ingewikkeld. Kristel kon niet wachten om de ´amalgame scream´ te horen. Het was ons al een paar keer verteld, dat amalgaam een geluid maakt als het hard genoeg is om te sculpturen (weten niet het juiste woord in NLs). Kristel had gehoopt op een spontaan geluid uit het amalgaam (zoiets als iiiiieeeeeeeh). Helaas, tegenvaller. Als je met een instrument erop krast, maakt het een soort schoolbord geluid. Tijdens de cursus werden we heel vaak geprezen op onze kwaliteiten en werd vaak gezegd: ´This is so good, you´re like professionals!´ Ons ego is weer gestreeld, haha.

Je hebt in Santa Maria 2 soorten studenten. De één kan zelf geen Engels, maar verstaat ons redelijk. Wij kunnen niet goed Portugees, maar verstaan het wel als ze langzaam praten. Deze vorm van communiceren bevalt ons wel. We leren veel en kunnen soms wat in het Portugees terug zeggen.
Dan komt het andere soort student. Deze spreekt en verstaat wel Engels en denkt dat wij totaaaaaaaal geen Portugees kunnen. De volgende situaties zijn hier een mooi voorbeeld van:
- Een Big Mac bestel je zo (Bruno): `Um Big Mac, por favor´ (diep beledigde Kristel en Marieke, dduuuuuhh)
- Kristel zegt tegen ober: Obrigada (bedankt). De rest van de tafel: lacht, giechelt en zegt verbaasd: Wauw, je spreekt Portugees!!. (wij koken van binnen)
- Stefane neemt ons mee naar het buffet en wijst naar een limoen: ´This is a lemon. ´limao´. Do you have this in Holland? Uhm ja, dat ken ik wel. Net zoals dat wij champignons kennen, wortels en broccoli.

We hebben al aardig wat barretjes hier verkend en zijn gisteren naar een fabuleus pizza-restaurant geweest. Van te voren werd gezegd: zoiets hebben jullie in Europa niet...en dat was ook zo. Duizenden mannetjes met pizza´s lopen rond en komen aan je tafel de pizza laten zien en bieden een slice aan. Dan zeg je: Si of Nao. (we hoeven hopelijk niet uit te leggen wat dit betekent..)
Alle soorten pizza hebben ze hier. Na wat hartige pizza´s is het tijd voor de zoete. Je draait het kaartje op je tafel van ´salgado´ om naar ´doce´ en daar komen de zoete mannetjes aan. Pizza met chocolade en m&ms, pizza´s met ijs, pizza´s met witte chocolade en kokos, noem het maar op. En Kristel had de winnaar van de avond: pizza met vruchtjes en kaas... Die werd niet opgegeten!

Dit was het voor nu. Verhalen in overvloed, dus snel nieuwe update.
Ciao, beijos

Read more...

Big house at the country-club

Vrijdag werden we door de man van Chula naar het vliegveld gebracht, waar slechts 3 andere mensen hetzelfde vliegtuig naar Porto Alegre zouden nemen.

Eenmaal aangekomen in Porto Alegre logeerden we in een hostel waar geen andere buitenlandse toeristen overnachtten. Ons Portugees werd meteen op de proef gesteld en dat viel ons niet tegen. Tijdens de BBQ, op zijn Zuid-Braziliaans ´churrasco´, in het hostel hebben we tussen het brood met worst een aardig mondje Portugees gepraat.
De volgende dag hebben we de stad verkend. Niet te groot dus alles te voet gezien. Onze indruk: moderner, veel blanke mensen, grote stoepen, veel koloniale gebouwen, maar wel meer zwervers. Erg Europeaans voor Brazilie.
Ook de temperatuur was meteen minder ´Braziliaans`, dus Kristel heeft snel een extra lange broek gekocht.

Aangezien de stad een havenstad is, konden we een verse vis (de Braziliaan eet voornamelijk vlees) niet aan ons voorbij laten gaan. Na een mooi plekje uitgezocht te hebben aan de ballustrade van de Mercado Municipal, bestelden we het duurste van de kaart. Gelukkig waren we nu slim genoeg om met z´n tweeen 1 gerecht te bestellen. In Brazilië krijg je altijd veel te veel! Na geduldig wachten kwam onze vis. Hij kon nog net door 1 persoon gedragen worden. Het was de grootste, gegrilde vis die we ooit op een bord hadden gezien. Hij was wel heel erg lekker en supervers. Na ons buikje meer dan vol te hebben gegeten, was de vis nog maar voor de helft op. De bijgerechten zoals rijst en aardappelen waren nauwelijks aangeraakt.
Als ware Zeeuw wilde Kristel graag de naam van deze mooie vis weten. ´Qual e o nome de peixa?´ kwam er in een mooi Portugees accent uit. De man snapte het niet, maar na nog een keer de vis te hebben aangewezen en NOME gezegd te hebben, klaarde zijn gezicht op. Hij zei iets onverstaansbaars (zeker niet de naam van de vis) en liep weg. Even later kwam hij terug met twee gigantische bakken gevuld met het overgebleven gerecht. Zaten we opgescheept met nog meer vis, die we echt niet meer wilde zien of ruiken (zeker niet 3 kilo). We moesten het nu wel meenemen en hebben het gedoneerd aan de vele zwervers op straat. Zij moeten er dagen van hebben kunnen eten.

Zondag zijn we vertrokken met de bus naar Santa Maria. Hier stond Rachel (spreek uit: Rhakkel) met haar man, Fabio, en baby (Marina) van 1,5 jaar op ons te wachten. Rachel is een professor van de uni hier, die onze begeleider is. Zij brachten ons naar hun huis, waar we de eerste nachten zouden blijven slapen. Hun huis stond in een beveiligde buurt, omringd door de countryclub waar zij ook lid van zijn. Hun woning was heel groot en mooi, maar enorm koud. In het zuiden van Brazilië kan het heel koud worden, in de winter (juni/juli) wel 4 graden, maar aan verwarming doen ze niet. De huizen hier zijn heel anders dan in Sao Paulo, de meeste zijn heel luxe en groot. De omgeving is verder erg little-house-on-the-prairy-style. In elke straat kom je een paard met wagen tegen en er zijn hier ware cowboys (gauchos) te vinden.
Helaas wonen Rachel en Fabio niet echt in het centrum van Santa Maria, dus we waren redelijk afhankelijk van hen en vooral hun auto.
Sinds donderdag zijn we verhuisd naar een appartement in het centrum van de stad. We wonen bij de moeder, Norma, van een oud-studente, Sara. Sara gaat ons dit weekend op sleeptouw nemen.

Santa Maria is een echte studentenstad. We worden elke dag opgehaald door een andere student van de universiteit. Ze zijn allemaal heel aardig en willen ons graag het nachtleven van Santa Maria laten verkennen. Voor vanavond (zaterdag) hebben we de keuze uit: een verjaardag vieren met Rachel, een vet feest met Sara, een barretje induiken met Stefane(post-graduate student), of loos gaan in club Absinto.
Donderdagavond zijn we naar een Beatles-coverband, die samenspeelden met een symphonie-orkest geweest met Sylvia. En gisteren hebben we een pedicure en manicure gehad. Erg goedkoop hier, dus dat wordt een ritueel.

Kortom, wij vermaken ons prima en zijn hier nog lang niet uitgekeken!

Read more...