Big house at the country-club

Vrijdag werden we door de man van Chula naar het vliegveld gebracht, waar slechts 3 andere mensen hetzelfde vliegtuig naar Porto Alegre zouden nemen.

Eenmaal aangekomen in Porto Alegre logeerden we in een hostel waar geen andere buitenlandse toeristen overnachtten. Ons Portugees werd meteen op de proef gesteld en dat viel ons niet tegen. Tijdens de BBQ, op zijn Zuid-Braziliaans ´churrasco´, in het hostel hebben we tussen het brood met worst een aardig mondje Portugees gepraat.
De volgende dag hebben we de stad verkend. Niet te groot dus alles te voet gezien. Onze indruk: moderner, veel blanke mensen, grote stoepen, veel koloniale gebouwen, maar wel meer zwervers. Erg Europeaans voor Brazilie.
Ook de temperatuur was meteen minder ´Braziliaans`, dus Kristel heeft snel een extra lange broek gekocht.

Aangezien de stad een havenstad is, konden we een verse vis (de Braziliaan eet voornamelijk vlees) niet aan ons voorbij laten gaan. Na een mooi plekje uitgezocht te hebben aan de ballustrade van de Mercado Municipal, bestelden we het duurste van de kaart. Gelukkig waren we nu slim genoeg om met z´n tweeen 1 gerecht te bestellen. In Brazilië krijg je altijd veel te veel! Na geduldig wachten kwam onze vis. Hij kon nog net door 1 persoon gedragen worden. Het was de grootste, gegrilde vis die we ooit op een bord hadden gezien. Hij was wel heel erg lekker en supervers. Na ons buikje meer dan vol te hebben gegeten, was de vis nog maar voor de helft op. De bijgerechten zoals rijst en aardappelen waren nauwelijks aangeraakt.
Als ware Zeeuw wilde Kristel graag de naam van deze mooie vis weten. ´Qual e o nome de peixa?´ kwam er in een mooi Portugees accent uit. De man snapte het niet, maar na nog een keer de vis te hebben aangewezen en NOME gezegd te hebben, klaarde zijn gezicht op. Hij zei iets onverstaansbaars (zeker niet de naam van de vis) en liep weg. Even later kwam hij terug met twee gigantische bakken gevuld met het overgebleven gerecht. Zaten we opgescheept met nog meer vis, die we echt niet meer wilde zien of ruiken (zeker niet 3 kilo). We moesten het nu wel meenemen en hebben het gedoneerd aan de vele zwervers op straat. Zij moeten er dagen van hebben kunnen eten.

Zondag zijn we vertrokken met de bus naar Santa Maria. Hier stond Rachel (spreek uit: Rhakkel) met haar man, Fabio, en baby (Marina) van 1,5 jaar op ons te wachten. Rachel is een professor van de uni hier, die onze begeleider is. Zij brachten ons naar hun huis, waar we de eerste nachten zouden blijven slapen. Hun huis stond in een beveiligde buurt, omringd door de countryclub waar zij ook lid van zijn. Hun woning was heel groot en mooi, maar enorm koud. In het zuiden van Brazilië kan het heel koud worden, in de winter (juni/juli) wel 4 graden, maar aan verwarming doen ze niet. De huizen hier zijn heel anders dan in Sao Paulo, de meeste zijn heel luxe en groot. De omgeving is verder erg little-house-on-the-prairy-style. In elke straat kom je een paard met wagen tegen en er zijn hier ware cowboys (gauchos) te vinden.
Helaas wonen Rachel en Fabio niet echt in het centrum van Santa Maria, dus we waren redelijk afhankelijk van hen en vooral hun auto.
Sinds donderdag zijn we verhuisd naar een appartement in het centrum van de stad. We wonen bij de moeder, Norma, van een oud-studente, Sara. Sara gaat ons dit weekend op sleeptouw nemen.

Santa Maria is een echte studentenstad. We worden elke dag opgehaald door een andere student van de universiteit. Ze zijn allemaal heel aardig en willen ons graag het nachtleven van Santa Maria laten verkennen. Voor vanavond (zaterdag) hebben we de keuze uit: een verjaardag vieren met Rachel, een vet feest met Sara, een barretje induiken met Stefane(post-graduate student), of loos gaan in club Absinto.
Donderdagavond zijn we naar een Beatles-coverband, die samenspeelden met een symphonie-orkest geweest met Sylvia. En gisteren hebben we een pedicure en manicure gehad. Erg goedkoop hier, dus dat wordt een ritueel.

Kortom, wij vermaken ons prima en zijn hier nog lang niet uitgekeken!