Tchau!!

Hoi jongens,

het allerlaatste berichtje vanuit Brazilie!!! Met nog een paar daagjes te gaan voordat we terugkomen..
De laatste 2 weken zijn voorbij gevlogen en zullen we hier niet meer beschrijven. Deze verhalen kunnen jullie bij ons persoonlijk komen beluisteren.

Bedankt voor alle lieve berichtjes en we hopen dat we jullie niet al te veel verveeld hebben met lange lappen tekst.

Wij gaan nog even genieten van de laatste 3 daagjes in Sao Paulo. En dan zijn we er weel helemaal klaar voor om terug te gaan naar ons leventje in Amsterdam!

Tot snel!!!
Beijos

ps als jullie ons niet meteen herkennen op het vliegveld kan dit zijn omdat we honderden muggen/grotere insecten beten overal op ons lichaam hebben. Hoe verder je naar het noorden reist, des te warmer en des te meer jeuk. AAAAAAHHHHHH!!

Read more...

Van voor, naar achter, van links naar rechts!

Ola tudo do mundo!
Wij zijn bezig met onze wereldtocht door Brasil en trakteren jullie op een korte update. Zo´n twee weken geleden lieten we Rio achter ons en vertrokken naar Foz do Iguaçu. Dit zijn de grootste watervallen van de wereld. We hebben ze vanaf de Braziliaanse en Argentijnse kant mogen bekijken.
In het vliegtuig hebben we de Braziliaanse wedstrijd tegen Ivoorkust goed kunnen volgen met behulp van de piloot. Bij elk doelpunt ging er een gejuich door het vliegtuig. Kristel en Marieke wilden de wave inzetten, maar dit mislukte helaas...

De eerste dag zijn we naar de Braziliaanse kant gegaan. Vanuit hier kom je heel dicht bij de watervallen. Je wordt dus ook helemaal nat. Helaaas waren we dit al, want het regende. We hadden een klein rugzakje meeegenomen en onze backpacks in Rio gelaten (dit mede doordat we 3x moesten overstappen, maar dan heb je ook wel een goedkope vlucht :)). Alleen de Havaiana´s en Birckie´s waren ingepakt en dit was een beetje koud. Zo koud dat we bij terugkomst 2 uur lang in bed tegen elkaar hebben moeten liggen om het weer een beetje warm te krijgen!
De volgende dag: ander land, andere temperatuur. Met een heerlijk zonnetje en nauwelijks een wolkje aan de lucht hebben we de Argentijnse kant bezocht. Hier krijg je een mooi overzicht van de watervallen. We waren in opperbeste stemming, want we zagen zelfs heel veel regenbogen!
We hebben ook de grootste bouwwerk annex dam, van de wereld bekeken. Deze dam bevat zoveel beton dat je er een snelweg van Ierland naar Moskou van kan maken. Leutig!

Sappig detail: vliegtuig weer bijna gemist! We kwamen 25 minuten voor vertrek van vliegtuig het vliegveld ingerend. No problem zei de balie-juffrouw, maar de volgende keer toch liever 50 minuten van te voren. Wij zetten heel lieve gezichtjes op en in koor: Desculpe!! We denken dat deze tijd zelfs nog korter kan!

Volgende halte: Ouro Preto. Koloniaal dorpje in een gebied waar de goudkoorts heeft geheerst. Als er geen auto´s hadden gereden, was het net of je terug in de tijd was gesprongen. We hebben hier heerlijk rondgewandeld, wat een hele hike op zich was. De straten zijn kneitersteil, dus met stevig billetjes komen we straks thuis! Verder wat musea bezocht en natuurlijk weer NL-KA en BR-PO gevolgd.
De laatste dag hebben we een echte goudmijn bezocht. Grootste verwachtingen, ietwat tegenvallend en helaas geen goudklompjes hier, maar slechts goudgruis. Saai! Hoewel, de steile rit in het mijnkarretje menig pretpark-achtbaan deed verbleken.

All on board!! We vervolgen de reis naar Brasilia, waar we Nicole, Malou en Jochem meeten. Deze stad is hypermodern, maar toch ook weer niet. Het is gebouwd in de vorm van een vliegtuig en daardoor totaal onlogisch en niet echt gezellig. Genoeg gezien? Ja!

Next stop: DE PANTANAL!!! Soort van kleine amazone, maar met veel meer wildlife. Met vier meiden hadden we een tour geboekt met Julinho (spreek uit: Sjoelinjoe) aka Dr. J. Deze cowboy/indiaan/rockgitarist/multi-linguist/rodeo-guy stond ons op te wachten op het vliegveld en na een stevige knuffel konden we op pad.
De volgende dag reden we in een jeep de Transpantaneira-weg op, die naar de Pantanal leidt. Na het laatste dorp gaat deze verharde weg over in een zandweg. Op de reis naar de eerste lodge konden we al aardig wat dieren zien. Kaaimannen, miereneter, vogels (waaronder de grootst vliegende: de Jabyru). De lodge waar we sliepen was superluxe met heerlijk eten en een eigen hangmat.
We zijn 4 dagen en 3 nachten in de Pantanal gebleven. Elke dag zag het schema er als volgt uit: 7 uur ontbijten en op pad. ´s Middags (op het heetst van de dag) chillen en rond half 4 weer op pad tot het duister wordt. En soms op nachtsafari!

Wat hebben de 4 cowboy-ladies allemaal gedaan en gezien?
Gekanoot, kaaimannen naast de boot gehad en aangeraakt, gezwommen in de rivier met kaaimannen en anaconda´s, paardgereden tot we pijn op onze botten hadden, vogels gespot vanaf een uitkijktoren, aapjes gezien, piranha´s gevangen en weer los van de haak gehaald en teruggegooid, ´s avonds boven op een jeep gezeten met een zoeklicht en Julinho verveeld met meidenproblemen. Zoals de enorme kakkerlak en spin in en voor onze kamer. Het waren 4 geweldige dagen!!

En natuurlijk hebben we hier ook de wedstrijd NL-BR gekeken. Midden in de prairie zaten 4 NLse meiden tussen de cowboys. Shit, 1-0 voor Brasil. Iedereen heeft zijn grappen al klaar. Wacht, wacht 1-1!! We schreeuwen het uit. Weer gespannen verder kijken. Corner... Sneijder´s kop en GOAL!!! We gillen het uit en maken een baby aan het huilen. Woeps!! De laatste minuten zijn zo spannend. Het eindsignaal klinkt: JIEEEEHAAAAA (op zijn cowboys)!! Nederland heeft gewonnen. Als goede verliezers komen de Brazilianen ons feliciteren en lopen snel het hoekje om, om een traantje weg te pinken!!!
Onze gids liep ons al de hele tijd te pesten, Brazilie zou Nederland zeker verslaan. Maar ´s ochtends, op de dag van de wedstrijd maakte hij een voorspelling. De natuur was verdrietig, Brazilie zou verliezen. En jawel, hij had gelijk!!

Nu zijn we net aangekomen in Salvador en hebben Malou en Nicole weer losgelaten. We willen nu langzaam richting Recife reizen, maar onze plannen zijn nog niet zeker. Er is veel last van regen in het noordoosten en nat op het strand is niet echt fijn..

22 juli zal Marieke weer aankomen in Nederland. Kristel komt begin augustus weer terug!

Beijos!!

Read more...

News from the City of God

Olaaaaaaaaaaaaaaaaaa,

Sorry voor het lange wachten, maar eindelijk komt er weer een update vanuit Rio!
We hebben vandaag iets te vieren...want we zijn klaar met ons project. Vanaf vandaag hebben wij vakantie!
We zijn geeindigd op het mooie, doch teleurstellende, aantal van 34 kinderen. Een korte omschrijving van de laatste twee weken van ons project:
vroeg opstaan, lang reizen, veel wachten, 1 kind behandelen, 3 uur wachten op de middaggroep, misschien nog 1 kindje behandelen, wachten op het busje (soms uren), wachten op de uni, en de lange terugreis. Dit klinkt misschien een beetje negatief en eerlijk gezegd was het project hier ook niet echt een succes.

Maar Rio heeft ons aardig kunnen vermaken in ons 4-daagse weekend :)
We hebben de trappen van Selaron beklommen en oog in oog gestaan met de artist himself. Hij wilde zelfs uit eigen initiatief met ons op de foto(ja, wie niet?). Misschien ook wel een klein beetje omdat we hem en zijn helpers al een kwartier aan het aanstaren waren....
Ook hebben we een hapje mogen nemen van de Pao de Açucar. Een adembenemend uitzicht. Letterlijk en figuurlijk, want het was een race tegen de klok om nét voor zonsondergang boven te zijn. Helaas waren we vergeten dat het bovenop nogal koud zou zijn, dus vielen we met onze rokjes erg op tussen de goed voorbereide toeristen met dikke vesten!

Inmiddels zijn we aardig bekend in bijna alle wijken van Rio. Van Copacabana tot Botafogo en van Lapa tot Centro. Ook de grootste favela van Rio (en heel Zuid-Amerika)Rocinha is door ons doorkruist. Ouders: wees niet ongerust, een echte favelabewoonster heeft ons rondgeleid. Het was heel indrukwekkend om door zo´n doolhof van huizen, vuilnis en open riolen te lopen. Onze gids Luiza wist ons heel veel te vertellen en is trots op de favela waar zij woont. Door deze verhalen klinkt het leven in de favela helemaal niet zo slecht, maar natuurlijk zijn er ook veel grote problemen.

Het uitgaansleven van Rio wordt elk weekend uitgebreid getest. Rio heeft de leukste en meest verschillende uitgaansplekken, dus keuze genoeg. Helaas blijft er éen constante factor.....carioca-boys. Meeeeer dan irritant! Allemaal willen ze ons meer dan graag leren kennen. Maar na 10 minuten gesprek beginnen ze alweer te vertellen hoe speciaal je bent en dat het helemaal niet uitmaakt of je een vriendje in NL hebt(!!!!). Geen enkele dumptechniek is bestand tegen deze heren. Het beste is om te doen alsof je geen portugees én geen engels spreekt en anders moet er geduwd worden.

Onze laatste doelstelling is om de Cristo Redentor te bezoeken. Eerder waren we dagelijks nog in discussie over de status van het beeld. Elke dag zagen we een stukje van zijn harnas afvallen en nu staat hij weer mooi in naakt ornaat (in zijn kleed). Het weer is ook erg opgeknapt dus onze laatste vrije dagen hier, weten wij wel goed te besteden!

Voor de geinteresseerden, onze reisbestemmingen voor de komende weken:
Foz do Iguaçu- Ouro Preto - Brasilia - Pantanal (vanuit Cuiaba) - Salvador - Recife -Sao Paulo
Iedere Braziliaan is jaloers op ons :)
Hopelijk kunnen we jullie tijdens het reizen op de hoogte houden van onze avonturen!

Read more...

When my baby smiles to me.....I´ll go to RIO!!!!

We zijn alweer een week in Rio! Het was voor ons ´gaucha´s´ (cowgirls) een grote verandering naar het grote Rio. Opeens zoveel verkeer, mensen en natuurlijk de grootte van de stad. Hier neemt de bus, taxi en metro het weer over van de paard en wagen.
Inmiddels zijn we al aardig gewend en bewegen ons als ware ´carioca´s.

Nog een interessant detail van ons laatste weekend in Porto Alegre. Scroll terug naar het vorige verhaal en zie onderin staan: zondag vertrekt ons vliegtuig, hopelijk met ons erin. Dit was bijna niet het geval geweest. We stonden namelijk 40 minuten voor het vertrek van ons vliegtuig nog bij de incheckbalie. Gelukkig maakt het in Brasil allemaal niet zoveel uit. Zo hoefden we nergens te wachten en konden meteen boarden in het vliegtuig!
We hebben een leuk laatste weekend beleefd met Sara. Ze heeft ons nog wat leuke barretjes, eettentjes en diso´s laten zien. We zullen haar erg missen!

We dachten dat we maandag meteen zouden beginnen met het project. Dit was helaas niet het geval. Op maandagavond wisten we nog steeds niet waar en hoe laat we dan dinsdag zouden meeten. Dus werd uiteindelijk woensdag onze eerste ontmoeting met professor Leila. Na de kennismaking gingen we met professor Fatima naar een school. Als ware het een schoolreisje, zaten we met 20 eerste-jaarsstudenten in de universiteitsbus naar een school. In deze bus voelden we ons heel oud, aangezien de rest van de studenten gillend door de bus heen renden. ´Waar gaat deze bus in Deus-naam heen?´
We hebben op die school gekeken hoe zij kinderen behandelden (we weten nog steeds niet zeker wat ze nu precies deden.. we houden het op controles).
Donderdag was onze eerste behandeldag. Helaas was deze maar van korte duur, want na 3 kinderen behandeld te hebben, was het klaar voor die dag.
Ook vrijdag en maandag hebben we vrij gehad door omstandigheden. Een minder goede start dus van het project, maar wel veel vrije tijd om de stad te leren kennen.

Centro is al helemaal verkend door ons. Veel oude, koloniale gebouwen die opeens tussen lelijke huizen opdoemen. Erg mooi om te zien. Verder is het een walhalla om souvenirtjes, kleding en andere hebbedingetjes te kopen.
Ook zijn we al met het trammetje naar Santa Teresa geweest en hebben afgelopen weekend heerlijk kunnnen zonnen op Ipanema.

We horen veel griezelverhalen over de veiligheid in Rio. Hier merken we zelf nauwelijks wat van, maar je past je toch aan. Niet ´s nachts op straat lopen, goed rondkijken en niet te veel geld meenemen. Dit laatste ging al een keer goed fout.
We hadden na een dagje op Ipanema behoorlijke honger en gingen deze stillen in een kilo-restaurant. Na de maaltijd stonden we bij de kassa om te betalen. Mevrouw achter de balie: ´23 reais, por favor´. Kristel: ´We hebben nog maar 8 reais!´. Marieke: ´Neeeeeeh, seriously..´ Samen stonden we met een rood hoofd in Portugees te stamelen dat we niet genoeg geld hadden. We zagen onszelf al in de Braziliaanse gevangenis zitten..
Gelukkig deed de mevrouw niet moeilijk. We konden de volgende dag terugkomen om de rest te betalen. Helaas moesten we ook de 8 reais terugvragen, want de bus naar huis terug moest ook betaald worden. Behoorlijk beschaamd liepen we naar buiten, OEPS.
De volgende dag alles netjes betaald natuurlijk!

Zaterdagavond waren we uitgenodigd door Rodrigo (oud Horst-bewoner via een uitwisseling) om naar een verjaardagsfeestje van een vriend van hem te gaan. Rodrigo spreekt bijna vloeiend Nederlands en het was erg bijzonder om het gemis van de frikandel speciaal, duo penotti en stroopwafels met hem te bespreken. Het feestje was heel leuk en meerdere caipirinha´s en cocktails werden genuttigd.

Voor de komende weken vermaken we ons nog wel van Rio.
We hopen op: ´iets mooier weer, zodat we meer kunnen zonnen op Ipanema´, ´het zien van Cristo zonder zijn harnas´ en ´een lekker hapje uit de Pao de Acucar te nemen´. En natuurlijk een iets beter lopend project!!

Beijos

Read more...

Santa Maria part dois

We hebben het zwaar in Santa Maria. Met rode neuzen en ijskoude voeten zitten wij achter de computer. Het regent al 2 dagen en de temperatuur is gezakt naar een schamele 15 graden. Nu horen wij jullie al denken: ´hier is het pas echt belachelijk koud´. Mis...wij hebben geen warme kleren mee..
Gelukkig hebben we een extra kledingkast hier, bedankt Sara! Maar een warm lichtpuntje: volgende week in mini-bikini in RIIIOOOO!

Het project liep de eerste 2 weken heel voorspoedig. We behandelden bijna elke dag ongeveer 20 kinderen en we waren overtuigd dat we de 250 gingen halen. Helaas was er vorige week een dipje. Kinderen waren niet op school, scholen hadden niet op ons gerekend of er was geen begeleiding vanuit de uni. Hierdoor zijn we eind vorige week geëindigd met 150 kinderen.
Deze week hebben we maar 3,5 dag behandeltijd over. Dus we moeten nog een flinke eindsprint trekken. Vandaag hadden we een belangrijke gebeurtenis: onze jubileum, 100 kinderen per persoon behandeld met sealants (felicitaties zijn welkom..)

Een behandeldag gaat als volgt. Wij staan om half 9 buiten te wachten op de degene die ons komt ophalen. Dit is elke dag weer een verrassing. Blundertje: een keer naar een auto gelopen die toeterde. Wij stonden op het punt om in te stappen, blijkt het de buurman te zijn die ons gedag zegt.
Eenmaal op de school aangekomen, doet de medestudent het woord. Kristel en Marieke: glimlachen en zeggen Ta, si of Tudo bom! Daarna wordt een kamertje voor ons gezocht. Dit kan verschillen in een luxe docentenkamer of een aftands-scheikunde-lokaal waar een kapotte tl-buis op de grond ligt en het ruikt of er nog ergens een dode kikker ligt.
Terwijl wij de spullen uitpakken, worden er 3 kinderen alvast naar binnen geschoven. Zodra we eenmaal begonnen zijn, zijn Team K&M een geoliede machine. Tien kinderen in 2,5 uur, daar draaien we onze hand niet meer voor om. Hopelijk kunnen jullie nu een kleine voorstelling maken van onze dagelijkse routine.

Uiteraard gaan we tijdens de lunch naar een kilo-restaurant. Hier is een speciale techniek voor nodig: pak wat je lekker vind, maar probeer niet te zware dingen te pakken. Heb je een aardappel op je bord, dan liever niet ook nog pasta erbij.. Je eten wordt gewogen en per gram betaal je een bedrag. Meestal komt het neer op 4 euro. We eten als ware Brazilianen tussen de middag warm in ons favoriete kilo-restaurant, genaamd ´Di Napoli`. Dit is een Italiaans restaurant (NOT), maar wel erg lekker!

Afgelopen weekend hebben we Absinto weer onveilig gemaakt. Jawel, vrijdag én zaterdag. Zaterdag was 80´s Party, maar niet echt veel 80´s muziek gehoord. We wilden wat voorbeelden noemen, maar we weten geen een nummer meer.. Kennelijk te veel gedronken en te hard gedanst (Kristel en Marieke verlaten als allerlaatste de dansvloer met pijnlijke voeten).
Aanstaande donderdag vieren we ons afscheidsfeestje in Pingu. Een bar naast de faculteit. Docenten zijn ook uitgenodigd, want dat is hier heel normaal. Studenten en docenten wisselen telefoonnummers uit, smsen elkaar, gaan samen wat drinken en omhelzen en kussen als ze elkaar tegenkomen. Hier moesten we even aan wennen, die amicaliteit.

Dit is onze laatste week in Santa Maria. Vrijdag vertrekken we naar Porto Alegre om daar samen met Sara 1,5 dagje door te brengen. Zij gaat ons dan het ´echte´ PA laten zien, want volgens haar hebben we dat nog niet gezien. Zijn benieuwd..
Zondag vertrekt ons vliegtuig naar Rio, hopelijk met ons erin. Eindelijk: zon, zee, zand.....en zakkenrollers. RRRRIIIIIIOOOOOOO!!!

Read more...

Santa Maria Part One

Hoihoi allemaal,

de ´gurias´ zijn weer terug. Het is zwaar hier in Santa Maria. We werken elke dag van half 9 tot half 6 en we worden vervolgens de hele avond op sleeptouw genomen door studenten. Het is moeilijk om even tandpasta te kopen of te pinnen. Het klinkt misschien gek, maar het is echt waar. Kortom, wij hebben ´the time of our life´ !!

Churrasco eten is een ware traditie in het zuiden van Brazilië. Kilo´s vlees worden aan spiezen geregen om daarna boven het vuur te braden. Hele koeien, varkens en lammetjes worden geroosterd en gegeten. Vorige week drie bbq´s gehad in één week. We waren serieus aan het overwegen om daarna NOOIT meer een stuk vlees te eten (volgende dag een broodje ham gehad :)) De echte traditionele churrasco kregen we bij de vader van Sara. Hij woont op een boerderij en is een echte gaucho (zie foto´s). Compleet met cowboylaarzen + hoed en bombaixa. Hij heeft rijstplantages en enorm veel land met dieren.
Er werd een heel lam voor ons gebraden en zoals een echte boerenfamilie betaamt werd er gegeten alsof er geen morgen bestond. Het vlees was zo zout, dat onze tongen er pijn van deden (en onze dorst de volgende dag onlesbaar was). Elke keer als je bijna op het einde was van je stukje vlees, werd er weer een nieuw stuk op je bord gelegd, oef. Kristel had het behoorlijk zwaar.
En vlees mag niet weggegooid worden, dus werden onze botjes afgeknaagd door Papa Gaucho (wij hadden nog 0,001 gram vlees op het botje laten zitten..). We hebben wel één dagje mogen genieten van het plattelandsleven en het was daar echt supermooi.

Eindelijk was het vorige week woensdag zover. De Amalgaam-cursus, made possible by Professor Susim. Om 8(!!) uur werden we verwacht op de uni. Eerst werden we gehesen in een ieniemienee jas (geleend van Renatinha, verkleinwoord van Renata). Jas kon helaas rond de heupen niet dicht (zie foto´s). Daarna werden we in razend tempo in de kliniek rondgeleid om daarna snel naar het laboratorium te gaan. En daar stond Bob al klaar met een aantal geboorde gaatjes in zijn ´mond´. Met amalgaam werken is heel anders, maar niet enorm ingewikkeld. Kristel kon niet wachten om de ´amalgame scream´ te horen. Het was ons al een paar keer verteld, dat amalgaam een geluid maakt als het hard genoeg is om te sculpturen (weten niet het juiste woord in NLs). Kristel had gehoopt op een spontaan geluid uit het amalgaam (zoiets als iiiiieeeeeeeh). Helaas, tegenvaller. Als je met een instrument erop krast, maakt het een soort schoolbord geluid. Tijdens de cursus werden we heel vaak geprezen op onze kwaliteiten en werd vaak gezegd: ´This is so good, you´re like professionals!´ Ons ego is weer gestreeld, haha.

Je hebt in Santa Maria 2 soorten studenten. De één kan zelf geen Engels, maar verstaat ons redelijk. Wij kunnen niet goed Portugees, maar verstaan het wel als ze langzaam praten. Deze vorm van communiceren bevalt ons wel. We leren veel en kunnen soms wat in het Portugees terug zeggen.
Dan komt het andere soort student. Deze spreekt en verstaat wel Engels en denkt dat wij totaaaaaaaal geen Portugees kunnen. De volgende situaties zijn hier een mooi voorbeeld van:
- Een Big Mac bestel je zo (Bruno): `Um Big Mac, por favor´ (diep beledigde Kristel en Marieke, dduuuuuhh)
- Kristel zegt tegen ober: Obrigada (bedankt). De rest van de tafel: lacht, giechelt en zegt verbaasd: Wauw, je spreekt Portugees!!. (wij koken van binnen)
- Stefane neemt ons mee naar het buffet en wijst naar een limoen: ´This is a lemon. ´limao´. Do you have this in Holland? Uhm ja, dat ken ik wel. Net zoals dat wij champignons kennen, wortels en broccoli.

We hebben al aardig wat barretjes hier verkend en zijn gisteren naar een fabuleus pizza-restaurant geweest. Van te voren werd gezegd: zoiets hebben jullie in Europa niet...en dat was ook zo. Duizenden mannetjes met pizza´s lopen rond en komen aan je tafel de pizza laten zien en bieden een slice aan. Dan zeg je: Si of Nao. (we hoeven hopelijk niet uit te leggen wat dit betekent..)
Alle soorten pizza hebben ze hier. Na wat hartige pizza´s is het tijd voor de zoete. Je draait het kaartje op je tafel van ´salgado´ om naar ´doce´ en daar komen de zoete mannetjes aan. Pizza met chocolade en m&ms, pizza´s met ijs, pizza´s met witte chocolade en kokos, noem het maar op. En Kristel had de winnaar van de avond: pizza met vruchtjes en kaas... Die werd niet opgegeten!

Dit was het voor nu. Verhalen in overvloed, dus snel nieuwe update.
Ciao, beijos

Read more...

Big house at the country-club

Vrijdag werden we door de man van Chula naar het vliegveld gebracht, waar slechts 3 andere mensen hetzelfde vliegtuig naar Porto Alegre zouden nemen.

Eenmaal aangekomen in Porto Alegre logeerden we in een hostel waar geen andere buitenlandse toeristen overnachtten. Ons Portugees werd meteen op de proef gesteld en dat viel ons niet tegen. Tijdens de BBQ, op zijn Zuid-Braziliaans ´churrasco´, in het hostel hebben we tussen het brood met worst een aardig mondje Portugees gepraat.
De volgende dag hebben we de stad verkend. Niet te groot dus alles te voet gezien. Onze indruk: moderner, veel blanke mensen, grote stoepen, veel koloniale gebouwen, maar wel meer zwervers. Erg Europeaans voor Brazilie.
Ook de temperatuur was meteen minder ´Braziliaans`, dus Kristel heeft snel een extra lange broek gekocht.

Aangezien de stad een havenstad is, konden we een verse vis (de Braziliaan eet voornamelijk vlees) niet aan ons voorbij laten gaan. Na een mooi plekje uitgezocht te hebben aan de ballustrade van de Mercado Municipal, bestelden we het duurste van de kaart. Gelukkig waren we nu slim genoeg om met z´n tweeen 1 gerecht te bestellen. In Brazilië krijg je altijd veel te veel! Na geduldig wachten kwam onze vis. Hij kon nog net door 1 persoon gedragen worden. Het was de grootste, gegrilde vis die we ooit op een bord hadden gezien. Hij was wel heel erg lekker en supervers. Na ons buikje meer dan vol te hebben gegeten, was de vis nog maar voor de helft op. De bijgerechten zoals rijst en aardappelen waren nauwelijks aangeraakt.
Als ware Zeeuw wilde Kristel graag de naam van deze mooie vis weten. ´Qual e o nome de peixa?´ kwam er in een mooi Portugees accent uit. De man snapte het niet, maar na nog een keer de vis te hebben aangewezen en NOME gezegd te hebben, klaarde zijn gezicht op. Hij zei iets onverstaansbaars (zeker niet de naam van de vis) en liep weg. Even later kwam hij terug met twee gigantische bakken gevuld met het overgebleven gerecht. Zaten we opgescheept met nog meer vis, die we echt niet meer wilde zien of ruiken (zeker niet 3 kilo). We moesten het nu wel meenemen en hebben het gedoneerd aan de vele zwervers op straat. Zij moeten er dagen van hebben kunnen eten.

Zondag zijn we vertrokken met de bus naar Santa Maria. Hier stond Rachel (spreek uit: Rhakkel) met haar man, Fabio, en baby (Marina) van 1,5 jaar op ons te wachten. Rachel is een professor van de uni hier, die onze begeleider is. Zij brachten ons naar hun huis, waar we de eerste nachten zouden blijven slapen. Hun huis stond in een beveiligde buurt, omringd door de countryclub waar zij ook lid van zijn. Hun woning was heel groot en mooi, maar enorm koud. In het zuiden van Brazilië kan het heel koud worden, in de winter (juni/juli) wel 4 graden, maar aan verwarming doen ze niet. De huizen hier zijn heel anders dan in Sao Paulo, de meeste zijn heel luxe en groot. De omgeving is verder erg little-house-on-the-prairy-style. In elke straat kom je een paard met wagen tegen en er zijn hier ware cowboys (gauchos) te vinden.
Helaas wonen Rachel en Fabio niet echt in het centrum van Santa Maria, dus we waren redelijk afhankelijk van hen en vooral hun auto.
Sinds donderdag zijn we verhuisd naar een appartement in het centrum van de stad. We wonen bij de moeder, Norma, van een oud-studente, Sara. Sara gaat ons dit weekend op sleeptouw nemen.

Santa Maria is een echte studentenstad. We worden elke dag opgehaald door een andere student van de universiteit. Ze zijn allemaal heel aardig en willen ons graag het nachtleven van Santa Maria laten verkennen. Voor vanavond (zaterdag) hebben we de keuze uit: een verjaardag vieren met Rachel, een vet feest met Sara, een barretje induiken met Stefane(post-graduate student), of loos gaan in club Absinto.
Donderdagavond zijn we naar een Beatles-coverband, die samenspeelden met een symphonie-orkest geweest met Sylvia. En gisteren hebben we een pedicure en manicure gehad. Erg goedkoop hier, dus dat wordt een ritueel.

Kortom, wij vermaken ons prima en zijn hier nog lang niet uitgekeken!

Read more...