When my baby smiles to me.....I´ll go to RIO!!!!

We zijn alweer een week in Rio! Het was voor ons ´gaucha´s´ (cowgirls) een grote verandering naar het grote Rio. Opeens zoveel verkeer, mensen en natuurlijk de grootte van de stad. Hier neemt de bus, taxi en metro het weer over van de paard en wagen.
Inmiddels zijn we al aardig gewend en bewegen ons als ware ´carioca´s.

Nog een interessant detail van ons laatste weekend in Porto Alegre. Scroll terug naar het vorige verhaal en zie onderin staan: zondag vertrekt ons vliegtuig, hopelijk met ons erin. Dit was bijna niet het geval geweest. We stonden namelijk 40 minuten voor het vertrek van ons vliegtuig nog bij de incheckbalie. Gelukkig maakt het in Brasil allemaal niet zoveel uit. Zo hoefden we nergens te wachten en konden meteen boarden in het vliegtuig!
We hebben een leuk laatste weekend beleefd met Sara. Ze heeft ons nog wat leuke barretjes, eettentjes en diso´s laten zien. We zullen haar erg missen!

We dachten dat we maandag meteen zouden beginnen met het project. Dit was helaas niet het geval. Op maandagavond wisten we nog steeds niet waar en hoe laat we dan dinsdag zouden meeten. Dus werd uiteindelijk woensdag onze eerste ontmoeting met professor Leila. Na de kennismaking gingen we met professor Fatima naar een school. Als ware het een schoolreisje, zaten we met 20 eerste-jaarsstudenten in de universiteitsbus naar een school. In deze bus voelden we ons heel oud, aangezien de rest van de studenten gillend door de bus heen renden. ´Waar gaat deze bus in Deus-naam heen?´
We hebben op die school gekeken hoe zij kinderen behandelden (we weten nog steeds niet zeker wat ze nu precies deden.. we houden het op controles).
Donderdag was onze eerste behandeldag. Helaas was deze maar van korte duur, want na 3 kinderen behandeld te hebben, was het klaar voor die dag.
Ook vrijdag en maandag hebben we vrij gehad door omstandigheden. Een minder goede start dus van het project, maar wel veel vrije tijd om de stad te leren kennen.

Centro is al helemaal verkend door ons. Veel oude, koloniale gebouwen die opeens tussen lelijke huizen opdoemen. Erg mooi om te zien. Verder is het een walhalla om souvenirtjes, kleding en andere hebbedingetjes te kopen.
Ook zijn we al met het trammetje naar Santa Teresa geweest en hebben afgelopen weekend heerlijk kunnnen zonnen op Ipanema.

We horen veel griezelverhalen over de veiligheid in Rio. Hier merken we zelf nauwelijks wat van, maar je past je toch aan. Niet ´s nachts op straat lopen, goed rondkijken en niet te veel geld meenemen. Dit laatste ging al een keer goed fout.
We hadden na een dagje op Ipanema behoorlijke honger en gingen deze stillen in een kilo-restaurant. Na de maaltijd stonden we bij de kassa om te betalen. Mevrouw achter de balie: ´23 reais, por favor´. Kristel: ´We hebben nog maar 8 reais!´. Marieke: ´Neeeeeeh, seriously..´ Samen stonden we met een rood hoofd in Portugees te stamelen dat we niet genoeg geld hadden. We zagen onszelf al in de Braziliaanse gevangenis zitten..
Gelukkig deed de mevrouw niet moeilijk. We konden de volgende dag terugkomen om de rest te betalen. Helaas moesten we ook de 8 reais terugvragen, want de bus naar huis terug moest ook betaald worden. Behoorlijk beschaamd liepen we naar buiten, OEPS.
De volgende dag alles netjes betaald natuurlijk!

Zaterdagavond waren we uitgenodigd door Rodrigo (oud Horst-bewoner via een uitwisseling) om naar een verjaardagsfeestje van een vriend van hem te gaan. Rodrigo spreekt bijna vloeiend Nederlands en het was erg bijzonder om het gemis van de frikandel speciaal, duo penotti en stroopwafels met hem te bespreken. Het feestje was heel leuk en meerdere caipirinha´s en cocktails werden genuttigd.

Voor de komende weken vermaken we ons nog wel van Rio.
We hopen op: ´iets mooier weer, zodat we meer kunnen zonnen op Ipanema´, ´het zien van Cristo zonder zijn harnas´ en ´een lekker hapje uit de Pao de Acucar te nemen´. En natuurlijk een iets beter lopend project!!

Beijos