Tchau!!

Hoi jongens,

het allerlaatste berichtje vanuit Brazilie!!! Met nog een paar daagjes te gaan voordat we terugkomen..
De laatste 2 weken zijn voorbij gevlogen en zullen we hier niet meer beschrijven. Deze verhalen kunnen jullie bij ons persoonlijk komen beluisteren.

Bedankt voor alle lieve berichtjes en we hopen dat we jullie niet al te veel verveeld hebben met lange lappen tekst.

Wij gaan nog even genieten van de laatste 3 daagjes in Sao Paulo. En dan zijn we er weel helemaal klaar voor om terug te gaan naar ons leventje in Amsterdam!

Tot snel!!!
Beijos

ps als jullie ons niet meteen herkennen op het vliegveld kan dit zijn omdat we honderden muggen/grotere insecten beten overal op ons lichaam hebben. Hoe verder je naar het noorden reist, des te warmer en des te meer jeuk. AAAAAAHHHHHH!!

Read more...

Van voor, naar achter, van links naar rechts!

Ola tudo do mundo!
Wij zijn bezig met onze wereldtocht door Brasil en trakteren jullie op een korte update. Zo´n twee weken geleden lieten we Rio achter ons en vertrokken naar Foz do Iguaçu. Dit zijn de grootste watervallen van de wereld. We hebben ze vanaf de Braziliaanse en Argentijnse kant mogen bekijken.
In het vliegtuig hebben we de Braziliaanse wedstrijd tegen Ivoorkust goed kunnen volgen met behulp van de piloot. Bij elk doelpunt ging er een gejuich door het vliegtuig. Kristel en Marieke wilden de wave inzetten, maar dit mislukte helaas...

De eerste dag zijn we naar de Braziliaanse kant gegaan. Vanuit hier kom je heel dicht bij de watervallen. Je wordt dus ook helemaal nat. Helaaas waren we dit al, want het regende. We hadden een klein rugzakje meeegenomen en onze backpacks in Rio gelaten (dit mede doordat we 3x moesten overstappen, maar dan heb je ook wel een goedkope vlucht :)). Alleen de Havaiana´s en Birckie´s waren ingepakt en dit was een beetje koud. Zo koud dat we bij terugkomst 2 uur lang in bed tegen elkaar hebben moeten liggen om het weer een beetje warm te krijgen!
De volgende dag: ander land, andere temperatuur. Met een heerlijk zonnetje en nauwelijks een wolkje aan de lucht hebben we de Argentijnse kant bezocht. Hier krijg je een mooi overzicht van de watervallen. We waren in opperbeste stemming, want we zagen zelfs heel veel regenbogen!
We hebben ook de grootste bouwwerk annex dam, van de wereld bekeken. Deze dam bevat zoveel beton dat je er een snelweg van Ierland naar Moskou van kan maken. Leutig!

Sappig detail: vliegtuig weer bijna gemist! We kwamen 25 minuten voor vertrek van vliegtuig het vliegveld ingerend. No problem zei de balie-juffrouw, maar de volgende keer toch liever 50 minuten van te voren. Wij zetten heel lieve gezichtjes op en in koor: Desculpe!! We denken dat deze tijd zelfs nog korter kan!

Volgende halte: Ouro Preto. Koloniaal dorpje in een gebied waar de goudkoorts heeft geheerst. Als er geen auto´s hadden gereden, was het net of je terug in de tijd was gesprongen. We hebben hier heerlijk rondgewandeld, wat een hele hike op zich was. De straten zijn kneitersteil, dus met stevig billetjes komen we straks thuis! Verder wat musea bezocht en natuurlijk weer NL-KA en BR-PO gevolgd.
De laatste dag hebben we een echte goudmijn bezocht. Grootste verwachtingen, ietwat tegenvallend en helaas geen goudklompjes hier, maar slechts goudgruis. Saai! Hoewel, de steile rit in het mijnkarretje menig pretpark-achtbaan deed verbleken.

All on board!! We vervolgen de reis naar Brasilia, waar we Nicole, Malou en Jochem meeten. Deze stad is hypermodern, maar toch ook weer niet. Het is gebouwd in de vorm van een vliegtuig en daardoor totaal onlogisch en niet echt gezellig. Genoeg gezien? Ja!

Next stop: DE PANTANAL!!! Soort van kleine amazone, maar met veel meer wildlife. Met vier meiden hadden we een tour geboekt met Julinho (spreek uit: Sjoelinjoe) aka Dr. J. Deze cowboy/indiaan/rockgitarist/multi-linguist/rodeo-guy stond ons op te wachten op het vliegveld en na een stevige knuffel konden we op pad.
De volgende dag reden we in een jeep de Transpantaneira-weg op, die naar de Pantanal leidt. Na het laatste dorp gaat deze verharde weg over in een zandweg. Op de reis naar de eerste lodge konden we al aardig wat dieren zien. Kaaimannen, miereneter, vogels (waaronder de grootst vliegende: de Jabyru). De lodge waar we sliepen was superluxe met heerlijk eten en een eigen hangmat.
We zijn 4 dagen en 3 nachten in de Pantanal gebleven. Elke dag zag het schema er als volgt uit: 7 uur ontbijten en op pad. ´s Middags (op het heetst van de dag) chillen en rond half 4 weer op pad tot het duister wordt. En soms op nachtsafari!

Wat hebben de 4 cowboy-ladies allemaal gedaan en gezien?
Gekanoot, kaaimannen naast de boot gehad en aangeraakt, gezwommen in de rivier met kaaimannen en anaconda´s, paardgereden tot we pijn op onze botten hadden, vogels gespot vanaf een uitkijktoren, aapjes gezien, piranha´s gevangen en weer los van de haak gehaald en teruggegooid, ´s avonds boven op een jeep gezeten met een zoeklicht en Julinho verveeld met meidenproblemen. Zoals de enorme kakkerlak en spin in en voor onze kamer. Het waren 4 geweldige dagen!!

En natuurlijk hebben we hier ook de wedstrijd NL-BR gekeken. Midden in de prairie zaten 4 NLse meiden tussen de cowboys. Shit, 1-0 voor Brasil. Iedereen heeft zijn grappen al klaar. Wacht, wacht 1-1!! We schreeuwen het uit. Weer gespannen verder kijken. Corner... Sneijder´s kop en GOAL!!! We gillen het uit en maken een baby aan het huilen. Woeps!! De laatste minuten zijn zo spannend. Het eindsignaal klinkt: JIEEEEHAAAAA (op zijn cowboys)!! Nederland heeft gewonnen. Als goede verliezers komen de Brazilianen ons feliciteren en lopen snel het hoekje om, om een traantje weg te pinken!!!
Onze gids liep ons al de hele tijd te pesten, Brazilie zou Nederland zeker verslaan. Maar ´s ochtends, op de dag van de wedstrijd maakte hij een voorspelling. De natuur was verdrietig, Brazilie zou verliezen. En jawel, hij had gelijk!!

Nu zijn we net aangekomen in Salvador en hebben Malou en Nicole weer losgelaten. We willen nu langzaam richting Recife reizen, maar onze plannen zijn nog niet zeker. Er is veel last van regen in het noordoosten en nat op het strand is niet echt fijn..

22 juli zal Marieke weer aankomen in Nederland. Kristel komt begin augustus weer terug!

Beijos!!

Read more...

News from the City of God

Olaaaaaaaaaaaaaaaaaa,

Sorry voor het lange wachten, maar eindelijk komt er weer een update vanuit Rio!
We hebben vandaag iets te vieren...want we zijn klaar met ons project. Vanaf vandaag hebben wij vakantie!
We zijn geeindigd op het mooie, doch teleurstellende, aantal van 34 kinderen. Een korte omschrijving van de laatste twee weken van ons project:
vroeg opstaan, lang reizen, veel wachten, 1 kind behandelen, 3 uur wachten op de middaggroep, misschien nog 1 kindje behandelen, wachten op het busje (soms uren), wachten op de uni, en de lange terugreis. Dit klinkt misschien een beetje negatief en eerlijk gezegd was het project hier ook niet echt een succes.

Maar Rio heeft ons aardig kunnen vermaken in ons 4-daagse weekend :)
We hebben de trappen van Selaron beklommen en oog in oog gestaan met de artist himself. Hij wilde zelfs uit eigen initiatief met ons op de foto(ja, wie niet?). Misschien ook wel een klein beetje omdat we hem en zijn helpers al een kwartier aan het aanstaren waren....
Ook hebben we een hapje mogen nemen van de Pao de Açucar. Een adembenemend uitzicht. Letterlijk en figuurlijk, want het was een race tegen de klok om nét voor zonsondergang boven te zijn. Helaas waren we vergeten dat het bovenop nogal koud zou zijn, dus vielen we met onze rokjes erg op tussen de goed voorbereide toeristen met dikke vesten!

Inmiddels zijn we aardig bekend in bijna alle wijken van Rio. Van Copacabana tot Botafogo en van Lapa tot Centro. Ook de grootste favela van Rio (en heel Zuid-Amerika)Rocinha is door ons doorkruist. Ouders: wees niet ongerust, een echte favelabewoonster heeft ons rondgeleid. Het was heel indrukwekkend om door zo´n doolhof van huizen, vuilnis en open riolen te lopen. Onze gids Luiza wist ons heel veel te vertellen en is trots op de favela waar zij woont. Door deze verhalen klinkt het leven in de favela helemaal niet zo slecht, maar natuurlijk zijn er ook veel grote problemen.

Het uitgaansleven van Rio wordt elk weekend uitgebreid getest. Rio heeft de leukste en meest verschillende uitgaansplekken, dus keuze genoeg. Helaas blijft er éen constante factor.....carioca-boys. Meeeeer dan irritant! Allemaal willen ze ons meer dan graag leren kennen. Maar na 10 minuten gesprek beginnen ze alweer te vertellen hoe speciaal je bent en dat het helemaal niet uitmaakt of je een vriendje in NL hebt(!!!!). Geen enkele dumptechniek is bestand tegen deze heren. Het beste is om te doen alsof je geen portugees én geen engels spreekt en anders moet er geduwd worden.

Onze laatste doelstelling is om de Cristo Redentor te bezoeken. Eerder waren we dagelijks nog in discussie over de status van het beeld. Elke dag zagen we een stukje van zijn harnas afvallen en nu staat hij weer mooi in naakt ornaat (in zijn kleed). Het weer is ook erg opgeknapt dus onze laatste vrije dagen hier, weten wij wel goed te besteden!

Voor de geinteresseerden, onze reisbestemmingen voor de komende weken:
Foz do Iguaçu- Ouro Preto - Brasilia - Pantanal (vanuit Cuiaba) - Salvador - Recife -Sao Paulo
Iedere Braziliaan is jaloers op ons :)
Hopelijk kunnen we jullie tijdens het reizen op de hoogte houden van onze avonturen!

Read more...

When my baby smiles to me.....I´ll go to RIO!!!!

We zijn alweer een week in Rio! Het was voor ons ´gaucha´s´ (cowgirls) een grote verandering naar het grote Rio. Opeens zoveel verkeer, mensen en natuurlijk de grootte van de stad. Hier neemt de bus, taxi en metro het weer over van de paard en wagen.
Inmiddels zijn we al aardig gewend en bewegen ons als ware ´carioca´s.

Nog een interessant detail van ons laatste weekend in Porto Alegre. Scroll terug naar het vorige verhaal en zie onderin staan: zondag vertrekt ons vliegtuig, hopelijk met ons erin. Dit was bijna niet het geval geweest. We stonden namelijk 40 minuten voor het vertrek van ons vliegtuig nog bij de incheckbalie. Gelukkig maakt het in Brasil allemaal niet zoveel uit. Zo hoefden we nergens te wachten en konden meteen boarden in het vliegtuig!
We hebben een leuk laatste weekend beleefd met Sara. Ze heeft ons nog wat leuke barretjes, eettentjes en diso´s laten zien. We zullen haar erg missen!

We dachten dat we maandag meteen zouden beginnen met het project. Dit was helaas niet het geval. Op maandagavond wisten we nog steeds niet waar en hoe laat we dan dinsdag zouden meeten. Dus werd uiteindelijk woensdag onze eerste ontmoeting met professor Leila. Na de kennismaking gingen we met professor Fatima naar een school. Als ware het een schoolreisje, zaten we met 20 eerste-jaarsstudenten in de universiteitsbus naar een school. In deze bus voelden we ons heel oud, aangezien de rest van de studenten gillend door de bus heen renden. ´Waar gaat deze bus in Deus-naam heen?´
We hebben op die school gekeken hoe zij kinderen behandelden (we weten nog steeds niet zeker wat ze nu precies deden.. we houden het op controles).
Donderdag was onze eerste behandeldag. Helaas was deze maar van korte duur, want na 3 kinderen behandeld te hebben, was het klaar voor die dag.
Ook vrijdag en maandag hebben we vrij gehad door omstandigheden. Een minder goede start dus van het project, maar wel veel vrije tijd om de stad te leren kennen.

Centro is al helemaal verkend door ons. Veel oude, koloniale gebouwen die opeens tussen lelijke huizen opdoemen. Erg mooi om te zien. Verder is het een walhalla om souvenirtjes, kleding en andere hebbedingetjes te kopen.
Ook zijn we al met het trammetje naar Santa Teresa geweest en hebben afgelopen weekend heerlijk kunnnen zonnen op Ipanema.

We horen veel griezelverhalen over de veiligheid in Rio. Hier merken we zelf nauwelijks wat van, maar je past je toch aan. Niet ´s nachts op straat lopen, goed rondkijken en niet te veel geld meenemen. Dit laatste ging al een keer goed fout.
We hadden na een dagje op Ipanema behoorlijke honger en gingen deze stillen in een kilo-restaurant. Na de maaltijd stonden we bij de kassa om te betalen. Mevrouw achter de balie: ´23 reais, por favor´. Kristel: ´We hebben nog maar 8 reais!´. Marieke: ´Neeeeeeh, seriously..´ Samen stonden we met een rood hoofd in Portugees te stamelen dat we niet genoeg geld hadden. We zagen onszelf al in de Braziliaanse gevangenis zitten..
Gelukkig deed de mevrouw niet moeilijk. We konden de volgende dag terugkomen om de rest te betalen. Helaas moesten we ook de 8 reais terugvragen, want de bus naar huis terug moest ook betaald worden. Behoorlijk beschaamd liepen we naar buiten, OEPS.
De volgende dag alles netjes betaald natuurlijk!

Zaterdagavond waren we uitgenodigd door Rodrigo (oud Horst-bewoner via een uitwisseling) om naar een verjaardagsfeestje van een vriend van hem te gaan. Rodrigo spreekt bijna vloeiend Nederlands en het was erg bijzonder om het gemis van de frikandel speciaal, duo penotti en stroopwafels met hem te bespreken. Het feestje was heel leuk en meerdere caipirinha´s en cocktails werden genuttigd.

Voor de komende weken vermaken we ons nog wel van Rio.
We hopen op: ´iets mooier weer, zodat we meer kunnen zonnen op Ipanema´, ´het zien van Cristo zonder zijn harnas´ en ´een lekker hapje uit de Pao de Acucar te nemen´. En natuurlijk een iets beter lopend project!!

Beijos

Read more...

Santa Maria part dois

We hebben het zwaar in Santa Maria. Met rode neuzen en ijskoude voeten zitten wij achter de computer. Het regent al 2 dagen en de temperatuur is gezakt naar een schamele 15 graden. Nu horen wij jullie al denken: ´hier is het pas echt belachelijk koud´. Mis...wij hebben geen warme kleren mee..
Gelukkig hebben we een extra kledingkast hier, bedankt Sara! Maar een warm lichtpuntje: volgende week in mini-bikini in RIIIOOOO!

Het project liep de eerste 2 weken heel voorspoedig. We behandelden bijna elke dag ongeveer 20 kinderen en we waren overtuigd dat we de 250 gingen halen. Helaas was er vorige week een dipje. Kinderen waren niet op school, scholen hadden niet op ons gerekend of er was geen begeleiding vanuit de uni. Hierdoor zijn we eind vorige week geëindigd met 150 kinderen.
Deze week hebben we maar 3,5 dag behandeltijd over. Dus we moeten nog een flinke eindsprint trekken. Vandaag hadden we een belangrijke gebeurtenis: onze jubileum, 100 kinderen per persoon behandeld met sealants (felicitaties zijn welkom..)

Een behandeldag gaat als volgt. Wij staan om half 9 buiten te wachten op de degene die ons komt ophalen. Dit is elke dag weer een verrassing. Blundertje: een keer naar een auto gelopen die toeterde. Wij stonden op het punt om in te stappen, blijkt het de buurman te zijn die ons gedag zegt.
Eenmaal op de school aangekomen, doet de medestudent het woord. Kristel en Marieke: glimlachen en zeggen Ta, si of Tudo bom! Daarna wordt een kamertje voor ons gezocht. Dit kan verschillen in een luxe docentenkamer of een aftands-scheikunde-lokaal waar een kapotte tl-buis op de grond ligt en het ruikt of er nog ergens een dode kikker ligt.
Terwijl wij de spullen uitpakken, worden er 3 kinderen alvast naar binnen geschoven. Zodra we eenmaal begonnen zijn, zijn Team K&M een geoliede machine. Tien kinderen in 2,5 uur, daar draaien we onze hand niet meer voor om. Hopelijk kunnen jullie nu een kleine voorstelling maken van onze dagelijkse routine.

Uiteraard gaan we tijdens de lunch naar een kilo-restaurant. Hier is een speciale techniek voor nodig: pak wat je lekker vind, maar probeer niet te zware dingen te pakken. Heb je een aardappel op je bord, dan liever niet ook nog pasta erbij.. Je eten wordt gewogen en per gram betaal je een bedrag. Meestal komt het neer op 4 euro. We eten als ware Brazilianen tussen de middag warm in ons favoriete kilo-restaurant, genaamd ´Di Napoli`. Dit is een Italiaans restaurant (NOT), maar wel erg lekker!

Afgelopen weekend hebben we Absinto weer onveilig gemaakt. Jawel, vrijdag én zaterdag. Zaterdag was 80´s Party, maar niet echt veel 80´s muziek gehoord. We wilden wat voorbeelden noemen, maar we weten geen een nummer meer.. Kennelijk te veel gedronken en te hard gedanst (Kristel en Marieke verlaten als allerlaatste de dansvloer met pijnlijke voeten).
Aanstaande donderdag vieren we ons afscheidsfeestje in Pingu. Een bar naast de faculteit. Docenten zijn ook uitgenodigd, want dat is hier heel normaal. Studenten en docenten wisselen telefoonnummers uit, smsen elkaar, gaan samen wat drinken en omhelzen en kussen als ze elkaar tegenkomen. Hier moesten we even aan wennen, die amicaliteit.

Dit is onze laatste week in Santa Maria. Vrijdag vertrekken we naar Porto Alegre om daar samen met Sara 1,5 dagje door te brengen. Zij gaat ons dan het ´echte´ PA laten zien, want volgens haar hebben we dat nog niet gezien. Zijn benieuwd..
Zondag vertrekt ons vliegtuig naar Rio, hopelijk met ons erin. Eindelijk: zon, zee, zand.....en zakkenrollers. RRRRIIIIIIOOOOOOO!!!

Read more...

Santa Maria Part One

Hoihoi allemaal,

de ´gurias´ zijn weer terug. Het is zwaar hier in Santa Maria. We werken elke dag van half 9 tot half 6 en we worden vervolgens de hele avond op sleeptouw genomen door studenten. Het is moeilijk om even tandpasta te kopen of te pinnen. Het klinkt misschien gek, maar het is echt waar. Kortom, wij hebben ´the time of our life´ !!

Churrasco eten is een ware traditie in het zuiden van Brazilië. Kilo´s vlees worden aan spiezen geregen om daarna boven het vuur te braden. Hele koeien, varkens en lammetjes worden geroosterd en gegeten. Vorige week drie bbq´s gehad in één week. We waren serieus aan het overwegen om daarna NOOIT meer een stuk vlees te eten (volgende dag een broodje ham gehad :)) De echte traditionele churrasco kregen we bij de vader van Sara. Hij woont op een boerderij en is een echte gaucho (zie foto´s). Compleet met cowboylaarzen + hoed en bombaixa. Hij heeft rijstplantages en enorm veel land met dieren.
Er werd een heel lam voor ons gebraden en zoals een echte boerenfamilie betaamt werd er gegeten alsof er geen morgen bestond. Het vlees was zo zout, dat onze tongen er pijn van deden (en onze dorst de volgende dag onlesbaar was). Elke keer als je bijna op het einde was van je stukje vlees, werd er weer een nieuw stuk op je bord gelegd, oef. Kristel had het behoorlijk zwaar.
En vlees mag niet weggegooid worden, dus werden onze botjes afgeknaagd door Papa Gaucho (wij hadden nog 0,001 gram vlees op het botje laten zitten..). We hebben wel één dagje mogen genieten van het plattelandsleven en het was daar echt supermooi.

Eindelijk was het vorige week woensdag zover. De Amalgaam-cursus, made possible by Professor Susim. Om 8(!!) uur werden we verwacht op de uni. Eerst werden we gehesen in een ieniemienee jas (geleend van Renatinha, verkleinwoord van Renata). Jas kon helaas rond de heupen niet dicht (zie foto´s). Daarna werden we in razend tempo in de kliniek rondgeleid om daarna snel naar het laboratorium te gaan. En daar stond Bob al klaar met een aantal geboorde gaatjes in zijn ´mond´. Met amalgaam werken is heel anders, maar niet enorm ingewikkeld. Kristel kon niet wachten om de ´amalgame scream´ te horen. Het was ons al een paar keer verteld, dat amalgaam een geluid maakt als het hard genoeg is om te sculpturen (weten niet het juiste woord in NLs). Kristel had gehoopt op een spontaan geluid uit het amalgaam (zoiets als iiiiieeeeeeeh). Helaas, tegenvaller. Als je met een instrument erop krast, maakt het een soort schoolbord geluid. Tijdens de cursus werden we heel vaak geprezen op onze kwaliteiten en werd vaak gezegd: ´This is so good, you´re like professionals!´ Ons ego is weer gestreeld, haha.

Je hebt in Santa Maria 2 soorten studenten. De één kan zelf geen Engels, maar verstaat ons redelijk. Wij kunnen niet goed Portugees, maar verstaan het wel als ze langzaam praten. Deze vorm van communiceren bevalt ons wel. We leren veel en kunnen soms wat in het Portugees terug zeggen.
Dan komt het andere soort student. Deze spreekt en verstaat wel Engels en denkt dat wij totaaaaaaaal geen Portugees kunnen. De volgende situaties zijn hier een mooi voorbeeld van:
- Een Big Mac bestel je zo (Bruno): `Um Big Mac, por favor´ (diep beledigde Kristel en Marieke, dduuuuuhh)
- Kristel zegt tegen ober: Obrigada (bedankt). De rest van de tafel: lacht, giechelt en zegt verbaasd: Wauw, je spreekt Portugees!!. (wij koken van binnen)
- Stefane neemt ons mee naar het buffet en wijst naar een limoen: ´This is a lemon. ´limao´. Do you have this in Holland? Uhm ja, dat ken ik wel. Net zoals dat wij champignons kennen, wortels en broccoli.

We hebben al aardig wat barretjes hier verkend en zijn gisteren naar een fabuleus pizza-restaurant geweest. Van te voren werd gezegd: zoiets hebben jullie in Europa niet...en dat was ook zo. Duizenden mannetjes met pizza´s lopen rond en komen aan je tafel de pizza laten zien en bieden een slice aan. Dan zeg je: Si of Nao. (we hoeven hopelijk niet uit te leggen wat dit betekent..)
Alle soorten pizza hebben ze hier. Na wat hartige pizza´s is het tijd voor de zoete. Je draait het kaartje op je tafel van ´salgado´ om naar ´doce´ en daar komen de zoete mannetjes aan. Pizza met chocolade en m&ms, pizza´s met ijs, pizza´s met witte chocolade en kokos, noem het maar op. En Kristel had de winnaar van de avond: pizza met vruchtjes en kaas... Die werd niet opgegeten!

Dit was het voor nu. Verhalen in overvloed, dus snel nieuwe update.
Ciao, beijos

Read more...

Big house at the country-club

Vrijdag werden we door de man van Chula naar het vliegveld gebracht, waar slechts 3 andere mensen hetzelfde vliegtuig naar Porto Alegre zouden nemen.

Eenmaal aangekomen in Porto Alegre logeerden we in een hostel waar geen andere buitenlandse toeristen overnachtten. Ons Portugees werd meteen op de proef gesteld en dat viel ons niet tegen. Tijdens de BBQ, op zijn Zuid-Braziliaans ´churrasco´, in het hostel hebben we tussen het brood met worst een aardig mondje Portugees gepraat.
De volgende dag hebben we de stad verkend. Niet te groot dus alles te voet gezien. Onze indruk: moderner, veel blanke mensen, grote stoepen, veel koloniale gebouwen, maar wel meer zwervers. Erg Europeaans voor Brazilie.
Ook de temperatuur was meteen minder ´Braziliaans`, dus Kristel heeft snel een extra lange broek gekocht.

Aangezien de stad een havenstad is, konden we een verse vis (de Braziliaan eet voornamelijk vlees) niet aan ons voorbij laten gaan. Na een mooi plekje uitgezocht te hebben aan de ballustrade van de Mercado Municipal, bestelden we het duurste van de kaart. Gelukkig waren we nu slim genoeg om met z´n tweeen 1 gerecht te bestellen. In Brazilië krijg je altijd veel te veel! Na geduldig wachten kwam onze vis. Hij kon nog net door 1 persoon gedragen worden. Het was de grootste, gegrilde vis die we ooit op een bord hadden gezien. Hij was wel heel erg lekker en supervers. Na ons buikje meer dan vol te hebben gegeten, was de vis nog maar voor de helft op. De bijgerechten zoals rijst en aardappelen waren nauwelijks aangeraakt.
Als ware Zeeuw wilde Kristel graag de naam van deze mooie vis weten. ´Qual e o nome de peixa?´ kwam er in een mooi Portugees accent uit. De man snapte het niet, maar na nog een keer de vis te hebben aangewezen en NOME gezegd te hebben, klaarde zijn gezicht op. Hij zei iets onverstaansbaars (zeker niet de naam van de vis) en liep weg. Even later kwam hij terug met twee gigantische bakken gevuld met het overgebleven gerecht. Zaten we opgescheept met nog meer vis, die we echt niet meer wilde zien of ruiken (zeker niet 3 kilo). We moesten het nu wel meenemen en hebben het gedoneerd aan de vele zwervers op straat. Zij moeten er dagen van hebben kunnen eten.

Zondag zijn we vertrokken met de bus naar Santa Maria. Hier stond Rachel (spreek uit: Rhakkel) met haar man, Fabio, en baby (Marina) van 1,5 jaar op ons te wachten. Rachel is een professor van de uni hier, die onze begeleider is. Zij brachten ons naar hun huis, waar we de eerste nachten zouden blijven slapen. Hun huis stond in een beveiligde buurt, omringd door de countryclub waar zij ook lid van zijn. Hun woning was heel groot en mooi, maar enorm koud. In het zuiden van Brazilië kan het heel koud worden, in de winter (juni/juli) wel 4 graden, maar aan verwarming doen ze niet. De huizen hier zijn heel anders dan in Sao Paulo, de meeste zijn heel luxe en groot. De omgeving is verder erg little-house-on-the-prairy-style. In elke straat kom je een paard met wagen tegen en er zijn hier ware cowboys (gauchos) te vinden.
Helaas wonen Rachel en Fabio niet echt in het centrum van Santa Maria, dus we waren redelijk afhankelijk van hen en vooral hun auto.
Sinds donderdag zijn we verhuisd naar een appartement in het centrum van de stad. We wonen bij de moeder, Norma, van een oud-studente, Sara. Sara gaat ons dit weekend op sleeptouw nemen.

Santa Maria is een echte studentenstad. We worden elke dag opgehaald door een andere student van de universiteit. Ze zijn allemaal heel aardig en willen ons graag het nachtleven van Santa Maria laten verkennen. Voor vanavond (zaterdag) hebben we de keuze uit: een verjaardag vieren met Rachel, een vet feest met Sara, een barretje induiken met Stefane(post-graduate student), of loos gaan in club Absinto.
Donderdagavond zijn we naar een Beatles-coverband, die samenspeelden met een symphonie-orkest geweest met Sylvia. En gisteren hebben we een pedicure en manicure gehad. Erg goedkoop hier, dus dat wordt een ritueel.

Kortom, wij vermaken ons prima en zijn hier nog lang niet uitgekeken!

Read more...

Byebye Barueri!

Dinsdag was onze laatste behandeldag in Barueri. Vrijdag vertrekken we naar Santa Maria en laten we Nicole en Malou achter in Barueri.

Beide projecten loopt nu best aardig. We hebben de eerste weken wat achterstand opgelopen, maar zijn dat nu aardig aan het bijwerken. We hebben dinsdag samen 20 kinderen behandeld!
Ons project, het leggen van sealants, had wat opstartproblemen. Dit is een nieuw project, maar dit was nog niet helemaal goed doorgekomen. Hierdoor waren er niet genoeg kinderen geselecteerd en sommige waren nog te jong om grote-mensen-kiezen te hebben. Daardoor zijn we begonnen met het project van Malou en Nicole (ART-vullingen maken) en zijn we iets later gestart met de sealants.
Ook zijn er andere moeilijkheden in Brazilie waar we tegen aan lopen. Soms werken de scholen niet zo goed mee door vertraging met de autorisatiepapieren. We moeten toestemming hebben van de ouders om te behandelen en de scholen moeten deze aan hun geven. En het is ook niet gek als kinderen niet op school zijn, vooral op maandag en vrijdag. Dan hebben de ouders of kinderen een langer weekend genomen. Dat is hier heel normaal..

Nu moeten Malou en Nicole proberen beide projecten af te maken. We zijn benieuwd of het gaat lukken. We hebben nu 55 kinderen behandeld met sealants en 120 kinderen met vullingen van de 250.
Onze begeleiders en tolken hebben we dinsdag getrakteerd op een zelfgebakken appeltaart, die erg in de smaak viel. We kregen van Regiane en Christiane (onze begeleiders) wat Braziliaanse souveniertjes als afscheidcadeautjes. Verder hebben we flink met hun geknuffeld en gezoend, ook met Jose, oftewel onze motorista en Rebecca!

Afgelopen weekend zijn we voor de tweede keer naar een sambaclub gegaan in Sao Paulo met Tayla. Tayla hebben we leren kennen via onze huiseigenaresse Chula. Dit was erg gezellig en we hebben onze samba-technieken weer wat kunnen bijschaven.
Zaterdag heeft Chula ons meegenomen naar Sao Paulo voor een waar shoppingavontuur. En niet alleen het shoppen, maar ook het rijden erheen is een groot avontuur. Als je de weg niet weet naar het centrum van Sao Paulo is het geen probleem om 50km/h op de snelweg te rijden en goed de borden in je op te nemen, op het verdrijvingsvlak stil te staan en nadenken welke baan je moet hebben en op de vluchtstrook naast een auto met pech te staan en vragen of zij de weg weten.
Verder kunnen de Brazilianen shoppen tot ze er bij neervallen. Ze hebben winkels met heel veel frutsels, hebbedingetjes en neppe sieraden, die ze allemaal maar wat graag kopen. Aangezien we maar 4 uur hadden geslapen, moesten we shopmaniac Chula na niet al te lange tijd stoppen om wat te eten en te drinken. Helaas kwam het eten en drinken te laat om een zonnesteek te voorkomen..

Zondag zijn we naar het strand in Guaruja geweest, dat dichtbij Sao Paulo ligt. Dit was een heel mooi strand en een leuk stadje. Helaas heeft de industriele revolutie ook hier toegeslagen en hebben ze torenhoge flats voor de zon gezet. Van een bruin kleurtje was dus niet echt sprake. Voordeel: ook niet teruggekeerd als kreeften!

Vrijdag vliegen we richting Porto Alegre. In deze havenstad in het zuiden van Brazilie zullen we een dag doorbrengen, voordat we met de bus naar Santa Maria gaan. Er is ons vaak verteld door de Brazilianen dat het in het zuiden heel koud kan worden. We zijn benieuwd wat zij heel koud vinden...
Tot in Santa Maria!

Read more...

De Braziliaan........

Onze kijk op het leven van "de Braziliaan" (na 3 weken in Brasil).
De braziliaan:

*drinkt mierzoete koffie
Overal waar wij komen krijgen we mini plastic bekertjes koffie uit een thermosfles aangelengd met minimaal een half flesje zoetvloeistof. Argh. Bijna niet weg te krijgen dus.

*neemt de lunchpauze erg serieus
Minimaal 1,5 uur heeft de Braziliaan nodig om eens uitgebreid te koken en te chillen. Om 4 uur in de middag daarentegen moeten we zeker klaar zijn, want anders is er niemand meer aanwezig in de ziekenhuizen om onze instrumenten te steriliseren.

*houdt van Samba
Maar durven het allemaal niet aan ons voor te doen. Stiekem swingt iedereen op zijn eigen manier en kunnen maar enkelen werkelijk samba-dansen.

*eet 's middags bonen of pasteitjes
En vindt ons hilarisch als we vertellen 's middags nog steeds brood te eten en elke avond zélf te koken. De Braziliaan is nogal lui wat koken betreft. Zodra het weekend is worden er alleen maar pizza's en hamburgers gegeten.

*rijdt VW met geblindeerde ramen
Volkswagen is hier oppermachtig. In Brazilie zijn de VW mini-vans (surferbusjes) niet uit het straatbeeld weg te denken. Ook de kever leeft hier gewoon voort. In alle kleuren, net als de VW Variant. De busjes zijn overigens wel bijna allemaal wit. De Braziliaan blindeert zijn ramen. Uit veiligheidsoogpunt of als bescherming tegen de hitte en de felle zon? Wij zijn er nog niet uit...

*shopt massaal op zaterdag en gaat op zondag naar de mall
En slaat daar maandelijks in bij Carrefour. Twee winkelwagens zijn nodig. Eén voor het groente en fruit en éen voor de rest.

*heeft geen haast als zij/hij achter de kassa werkt
Lees: wij altijd in de verkeerde rij> bonnetjes op, geld tellen, haar niet goed, een klant met creditcards die niet werken, of er lijkt simpelweg geen einde aan te komen..

*draagt naveltruitjes en geen bh
Ongeacht de leeftijd

*spreekt op hoog tempo (binnensmonds) Portugees
Ookal hebben wij al 3 keer gezegd geen Portugees te spreken, het komt niet in de Braziliaan op iets langzamer te praten en duidelijk te articuleren.

*is erg vriendelijk, gezellig en heel geinteresseerd

Read more...

Het project begint...

Hallo iedereen,

het heeft even geduurd, maar we zijn weer terug! Even een kleine sprong terug in de tijd. Vorige week zondag zijn we vanuit Sao Paulo vertrokken naar Barueri, onze woonplaats voor de komende 4 weken. Ons laatste weekend hebben we geprobeerd in stijl te vieren met 2 caipirinha´s per persoon. Dit was helaas niet zo´n goed idee, lees: tollend in ons bed en onze kamergenoot (aka Puk) had ook een lollige avond.

Er was voor ons een appartement geregeld in een mooie buurt. Grappig dat je dan meteen je Nederlandse referentiekader erbij haalt. Tot onze verbazing kwam de taxi plotseling tot stilstand in de voor ons nog steeds ´slechte´ buurt. ´Sua casa!!´ zei meneer taxichauffeur.
Achteraf gezien is de buurt erg mooi en erg dichtbij het centrum van het stadje. Ons appartement (jaja) is echt FANTASTISCH! Een heuse buitenkeuken met eettafel, 2 slaapkamers met 100 kasten en een geweldige badkamer om uren onder de douche te staan. Nee, wij zijn niet ontevreden!

Maandagochtend begon ons project. Zoals eerder dachten we dat we vandaag nog een introductie-dagje zouden hebben, maar net zoals op USP, werden er meteen kinderen voor onze neus gezet. De spullen waren nog niet uitgepakt en we stonden er nog een beetje onwennig bij. Zeker omdat het niveau Engels hier erg laag is en ons niveau Portugees ook nog niet echt je-van-het is.
We staan elke dag om half 7 op (jaiks!). Elke ochtend kost het weer wat moeite om uit onze coma te ontwaken, terwijl we verder als oma´s leven (lees: om 11 uur een kopje thee en daarna met een goed boek naar bed). We houden het nog steeds op de jetlag en de drukkende warmte.
Terwijl we de eerste dagen berg op en berg af naar het meetingpoint moesten lopen om te vertrekken naar de scholen, worden we nu elke dag opgehaald door de VW-minivan. Onze begeleiders vonden namelijk dat we er steeds zo moe uit zagen. Dit vonden wij zelf heel grappig en heeft uiteindelijk ons ook nog iets opgeleverd.

Na 3 werkdagen hadden we een lang weekend vrij door Pasen. Dus vonden we het wel tijd voor een ´vakantie´. Onze bestemming: Paraty (google en wees jaloers).
Hier hebben we enorm genoten van een 3-verdieping-stapelbed, de nodige verbrandingen, shop-plezier en mooie stranden.
We zijn ook een dag op een rondvaartboot geweest die ons naar nog mooiere stranden en snorkelplaatsen zou brengen. Snorkelen?? Dat laten we ons geen twee keer zeggen. Meteen 2 snorkels gehuurd. The wild life in de zee viel nogal tegen, dus wij gingen in het water poseren voor foto´s. Het plaatje: Kristel met snorkel op haar hoofd en Marieke in het water; spartelend, lachend, poserend. In één woord: hilarisch! Tot de fatale botsing. Kristel: ´MIJN SNORKEL, MIJN GERIEF!´ Nicole (nog op de boot): ´Daar, tussen jullie in!!´ Maar het was te laat. De snorkel zonk te snel en Kristels duikvermogen was te laag. Zie foto´s voor het moment supreme.

Deze week zijn we weer gewoon verder gegaan met ons project. Alles verloopt goed en de kinderen zijn heel lief. Sommige kindjes denken dat we uit China komen en vandaag kwamen we volgens een zelfs uit Japan. Niet alleen de kinderen vinden ons heel speciaal, op elke school volgt een volledige fotoshoot met de directrices, leraressen, begeleiders, paashazen, schoonmakers en de 4 beroemde Holandeses.
Dus wij vermaken ons prima!

Beijos Kristel en Marieke
ps de bonen zijn al een week niet meer op ons bord te vinden!!

Read more...

Acclimatiseren in een chaotische stad

Vrijdagochtend stonden we met kleine, rode oogjes op schiphol. Nee, nog niet van verdriet
maar van vermoeidheid. Ons vliegtuig vertrok om 8 uur om ons naar het warme Brazilië te brengen. Na veel gezwaai en oponthoud bij de douane (kristels waaier werd aangezien voor een levensgevaarlijk voorwerp), vertrok ons vliegtuig. Helaas hadden we geen ge-upgrade model (alias 2 schommelende televisies voor 100 mensen en 6 schreeuwende baby's naast, voor, achter en bijna op ons) was het een behoorlijk vermoeiende en lange trip.

Eenmaal aangekomen in Sao Paulo wachtten een ongeduldige Braziliaan ons op. Helaas voor hem moest hij nog even wachten, want Nicole haar bagage was in Madrid een siesta aan het houden. Nadat dit akkefietje was opgelost, gingen 4 meiden met 3 backpacks en 1 braziliaan in een kleine Opel Corsa de gevaarlijke wegen van Sao Paulo ontdekken. Bellen, flirten met Kristel, wisselen van weghelft zonder spiegels, koekjes aanbieden die te zoet voor woorden zijn en een nieuwe cd opzetten, kan hier allemaal tijdens het autorijden.

Het hostel waarin we verblijven is heel gezellig met een lekker ontbijtje elke ochtend. Een arme jongen is helaas gezegend met 4 kletsende, drukke meiden op de slaapkamer.
Het weekend hebben we gevuld met het ontdekken van Sao Paulo. Het is nog enormer en drukker dan we dachten. De A10 om 8 uur 's ochtends is er niets bij.
En nee, 10 centimeter op de kaart is niet te lopen in 20 minuten. Zelfs onze Birckenstocks konden ons niet behoeden voor pijnlijke voeten aan het eind van de dag.
Zondag hebben we lekker in het het grote park van Sao Paulo gelegen, genaamd Ibirapuera, en zijn we naar Mercado Municipal, een grote markt vol met etenswaren, geweest.

Het is hier enorm warm (tussen de 25 en 30 graden) met af en toe een fikse regenbui. Dit was de weerupdate. Oetmorn!!

Maandag zijn we naar de faculdade odontologia van de universiteit van Sao Paolo geweest. Hier hebben we rondgekeken op de kliniek, waar ze patiënten behandelen. De basis komt redelijk overeen met de behandelwijze in Nederland, maar toch is het een compleet andere sfeer. Ook behandelen ze kinderen vaak met een wortelkanaalbehandeling in melkkiezen, zodat de kies zo lang mogelijk behouden kan blijven. Dit vinden ze erg belangrijk, mede omdat maar een klein deel van de bevolking geld heeft om naar de orthodontist te gaan.
's Middags hebben we onze eerste patiëntjes behandeld. Het zweet, letterlijk en figuurlijk, stond ons een beetje in de handen. Het was een hele klus om met ons gebrekkige Portugees te communiceren met de kids. Na 10x 'goed zo' te hebben gezegd, waren we door ons Portugese vocabulaire heen.
Met handen, voeten en gezichten weten we ons staande te houden op zowel de universiteit als in het hostel.

Het avondeten van de afgelopen 3 dagen bestonden uit bonen, rijst, vlees en bonen. En zelfs het middageten kan bestaan uit bonen, rijst, vlees en bonen. Kun je raden wat er morgen op het menu staat? Wel een voordeel, na de 12-uur durende vlucht was er geen sprake van obstipatie.
Andere toiletissues zijn wel aanwezig. Het is bijvoorbeeld erg lastig om je wc-papier niet in de wc te mogen gooien. Dit is dan ook al heel vaak mislukt. Hierbij excuses aan de rioolwerkers in Sao Paolo. En wat we ook hebben geleerd: komt er een fikse regenbui aan, kies een boom met veel takken en bladeren en niet een miezerig twijgje. Dit zal geen weerstand bieden tegen de dikke spetters.

Zoals je kunt lezen, zijn we al aardig ingeburgerd in Sao Paolo. Nog even en we zijn ware Paulistas. Foto's komen later...

Beijos Kristel en Marieke

Read more...

Welkom

Hallo,

Welkom op onze site. Wij zijn Kristel en Marieke, twee laatstejaars tandheelkunde studenten aan de VU Amsterdam. Wij vertrekken vrijdag 19 maart naar Brazilie voor onze buitenlandstage. Hier zullen we in totaal 4 maanden verblijven. De eerste 3 maanden zullen we onze onderzoeksstage uitvoeren. Deze stage houdt in dat we kinderen op scholen gaan behandelen door gaatjes te vullen en sealants aan te brengen in de kiezen. Daarna gaan we nog 1 maandje rondreizen.

Op deze site zullen we jullie op de hoogte houden van onze avonturen en belevingen!!

Read more...